TSUE o WIBOR. Co oznacza wyrok z 12 lutego 2026 r. dla kredytobiorców?

12 lutego 2026 r. Trybunał Sprawiedliwości UE wydał długo wyczekiwany wyrok w sprawie dotyczącej kredytu hipotecznego opartego o wskaźnik referencyjny WIBOR. Należy pamiętać, że wyrok dot. wyłącznie umów zawartych po 2018 r., albowiem umowy zawarte wcześniej i zawarty w nich wskaźnik podlegały samoregulacji. Powyższe będzie przy tym podlegało dalszej ocenie przez Trybunał Sprawiedliwości w zawisłych już przed nim sprawach C-586/25 oraz C-630/25.

Zgodnie z wyrokiem TSUE:

     1. WIBOR może być badany przez sąd krajowy.

TSUE jednoznacznie stwierdził, że klauzula odsyłająca do WIBOR nie jest wyłączona spod kontroli sądowej. W ocenie Banków, skoro WIBOR jest wskaźnikiem regulowanym unijnym rozporządzeniem (BMR), a polska ustawa o kredycie hipotecznym przewiduje stosowanie wskaźnika referencyjnego, to takiej klauzuli nie można badać pod kątem nieuczciwości. Trybunał wskazał jednak, że klauzula zmiennego oprocentowania może być badana przez sąd krajowy, ponieważ przepisy krajowe lub wykonawcze ustanawiają jedynie ogólne ramy dla ustalania stopy oprocentowania pozostawiając bankowi swobodę wyboru wskaźnika i ustalenia marży. Powyższe otwiera drogę do indywidualnej kontroli umów.

     2. Czy bank musiał tłumaczyć, jak działa WIBOR?

TSUE wskazał, że jeżeli kredyt jest oparty na zmiennej stopie, a bank spełnił obowiązki informacyjne wynikające z dyrektywy hipotecznej (m.in. przekazał formularz ESIS, ostrzegł o ryzyku zmiany stóp) a jednocześnie nie przedstawił informacji w sposób wprowadzający w błąd i nie zachęcał do zawarcia umowy z oprocentowaniem zmiennym, to nie ma obowiązku szczegółowo tłumaczyć metodologii tworzenia WIBOR, jego technicznych aspektów czy procesu przekazywania danych przez banki. Innymi słowy, sam fakt, skomplikowanego charakteru  wskaźnika WIBOR, nie oznacza automatycznie braku przejrzystości.

     3. Jak rozumieć kwestię przejrzystości?

Trybunał podkreślił, że brak przejrzystości sam w sobie nie oznacza jeszcze nieuczciwości, ale jest jednym z elementów, które sąd krajowy musi ocenić. Sądy krajowe mają zatem badać, czy bank działał w dobrej wierze, konsument był w stanie ocenić skutki ekonomiczne umowy oraz czy nie doszło do znaczącej nierównowagi praw i obowiązków stron. To oznacza, że każda sprawa będzie analizowana indywidualnie.

Co ten wyrok oznacza w praktyce?

– możliwość badania klauzuli dot. WIBOR-u przez sądy krajowe,

– konieczność dokonywania indywidualnych interpretacji każdej sprawy, albowiem samo oparcie oprocentowania o wskaźnik WIBOR nie przesądza jeszcze o nieuczciwości warunku umownego.

Jednocześnie TSUE potwierdził, że ochrona konsumenta ma pierwszeństwo przed formalnym powoływaniem się na regulacje techniczne. Wyrok z dnia 12 lutego 2026 r. stanowi wyraźny sygnał, że banki muszą liczyć się z kontrolą sądową treści umów kredytowych opartych o wskaźnik referencyjny WIBOR. Dzisiejszy wyrok stanowi zatem początek orzeczniczej drogi w sprawach WIBOR.

Informujemy, że nasza Kancelaria zajmuje się tematem kredytów oprocentowanych o wskaźnik referencyjny WIBOR już od 2022 r. Dysponujemy wyspecjalizowanym zespołem prawników posiadających doświadczenie w zakresie prawa bankowego oraz ochrony konsumentów.