Informujemy, że dnia 2 maja 2025 r. Kancelaria będzie nieczynna.
Jednakże, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom naszych Klientów, dnia 2 maja 2025 r. kontakt z Kancelarią – w sprawach nagłych lub pilnych, będzie możliwy pod nr telefonu: 577821921.
Zespół BD Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów Barcz & Domańska
Uprzejmie informujemy, że w sprawie z powództwa Grupy Akcjonariuszy SSPH S.A., w związku z treścią postanowienia Sądu Najwyższego w Izbie Cywilnej z dnia 6 marca 2025 r., wyznaczono Sąd Apelacyjny w Poznaniu jako właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy w drugiej instancji.
Pełnomocnikami Grupy Akcjonariuszy w tej sprawie są: radca prawny Barbara Domańska, adwokat Piotr Barcz oraz adwokat dr Wojciech Wąsowicz.
Zgodnie z art. 389 § 1 k.c. umowa przedwstępna to umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy. Może być zatem umową jednostronnie lub dwustronnie zobowiązującą.
Umowa ta zawierana jest w przypadku, kiedy strony nie są jeszcze gotowe do zawarcia umowy przyrzeczonej. Zawarcie takowej umowy daje stronom pewność, że transakcja dojdzie do skutku, nawet jeśli nie wszystkie formalności zostały jeszcze spełnione. Najczęściej umowa przedwstępna występuje w zakresie stosunków zobowiązaniowych (np. umowa sprzedaży nieruchomości). Jednak zdarzają się przypadki jej zawarcia w innych dziedzinach prawa np. rodzinnego (np. umowa majątkowa małżeńska) czy spadkowego (np. umowa o zrzeczenie się dziedziczenia).
Umowa przedwstępna powinna określać istotne elementy umowy przyrzeczonej. W przeciwnym wypadku taka umowa jest nieważna. Zatem, umowa przedwstępna powinna przede wszystkim zawierać:
Zawarcie umowy przedwstępnej pociąga za sobą istotne skutki prawne. Przede wszystkim umowa przedwstępna:
Pamiętać należy, że jeśli jedna ze stron umowy przedwstępnej nie wywiązuje się ze zobowiązania do zawarcia umowy przyrzeczonej to druga strona umowy może dochodzić swoich roszczeń na drodze sądowej.
Zawierając umową przedwstępną warto zadbać o zabezpieczenie swoich interesów. Jednym z takich sposobów jest zawarcie w umowie przedwstępnej zapisów dotyczących kar umownych. Dzięki takim postanowieniom umownym, w sytuacji niewywiązania się z umowy przez jedną ze stron, druga strona może domagać się zapłaty określonej kwoty pieniężnej jako rekompensaty.
Umowa przedwstępna ze skutkiem silniejszym, to taka, która czyni zadość wymaganiom co do formy umowy przyrzeczonej (np. forma aktu notarialnego w przypadku zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości), możliwe jest żądanie zawarcia umowy przyrzeczonej przed sądem. W przypadku wydania przez sąd żądanego wyroku, umowa dojdzie do skutku z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. Zamiennie, możliwe jest żądanie zapłaty odszkodowania z tytułu poniesionej szkody na skutek niezawarcia umowy przyrzeczonej.
Umowa przedwstępna ze skutkiem słabszym, to umowa, która nie czyni zadość wymaganiom co do formy umowy przyrzeczonej. W przypadku umowy przedwstępnej ze skutkiem słabszym jedyną sankcją grożącą z tytułu niewykonania umowy jest możliwość żądania przez drugą stronę umowy zapłaty stosownego odszkodowania. W tym przypadku nie jest możliwe żądanie zawarcia umowy przyrzeczonej.
Wykonanie zobowiązania z umowy przedwstępnej polega na zawarciu umowy przyrzeczonej. Następuje to przede wszystkim przez złożenie stosownego oświadczenia woli. Czasami konieczne jest dokonanie dodatkowych czynności (np. uzyskanie zezwolenia odpowiedniego organu). W przypadku, gdy w umowie nie wskazano terminu, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona to powinna być ona zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez stronę uprawnioną do żądania jej zawarcia.
Roszczenia z umowy przedwstępnej przedawniają się z upływem roku od dnia, w którym umowa przyrzeczona miała być zawarta. Jeżeli sąd oddali żądanie zawarcia umowy przyrzeczonej, roszczenia z umowy przedwstępnej przedawniają się z upływem roku od dnia, w którym orzeczenie stało się prawomocne (art. 390 § 3 k.c.).
Autorem niniejszego artykułu jest adwokat Patrycja Banach.
Informujemy, że BD Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów Barcz & Domańska zajmuje się wszelkimi sprawami dotyczącymi kwestii związanych zarówno z analizą oraz sporządzeniem umów, jak również dochodzeniem roszczeń wynikających z istniejących stosunków umownych.
Pełnomocnik: adw. Patrycja Banach
Klient Kancelarii, prowadzący działalność gospodarczą, uzyskał subwencję finansową w ramach programu Tarcza Finansowa 2.0 realizowanego przez Polski Fundusz Rozwoju S.A. Po zakończeniu okresu rozliczeniowego instytucja ta wydała decyzję o zwolnieniu przedsiębiorcy z obowiązku zwrotu subwencji, co oznaczało definitywne rozliczenie udzielonego wsparcia.
Pomimo tego, po upływie czasu, Polski Fundusz Rozwoju S.A. zakwestionował zasadność przyznania subwencji, twierdząc, że została ona uzyskana nienależnie. W konsekwencji wypowiedział umowę subwencji oraz wezwał przedsiębiorcę do zwrotu całości otrzymanych środków wraz z odsetkami, dochodząc kwoty przekraczającej 336.000 zł. Spór trafił na drogę postępowania sądowego.
Kancelaria, działając w imieniu Klienta, podjęła kompleksowe działania procesowe zmierzające do oddalenia roszczeń dochodzonych przez Polski Fundusz Rozwoju S.A. Kluczowym elementem strategii było wykazanie, że wydana wcześniej decyzja o zwolnieniu z obowiązku zwrotu subwencji miała charakter ostateczny i definitywnie rozliczała stosunek prawny pomiędzy stronami.
W toku postępowania przeprowadzono szczegółową analizę dokumentacji związanej z udzieleniem i rozliczeniem subwencji, w tym regulaminów programu, oświadczeń składanych przez przedsiębiorcę oraz decyzji wydanych przez instytucję finansującą. Kancelaria konsekwentnie argumentowała, że po dokonaniu ostatecznego rozliczenia wsparcia Polski Fundusz Rozwoju S.A. utracił podstawy do ponownego kwestionowania prawidłowości złożonych oświadczeń oraz dochodzenia zwrotu środków.
Istotnym elementem argumentacji było również powołanie się na zasadę zaufania do instytucji publicznych oraz pewności obrotu gospodarczego. Wskazano, że przedsiębiorca miał pełne prawo polegać na wydanej decyzji i kształtować swoją sytuację prawną w oparciu o jej treść, a późniejsze żądanie zwrotu środków naruszałoby fundamentalne zasady prawa.
Sąd Okręgowy podzielił argumentację przedstawioną przez Kancelarię i oddalił powództwo w całości. W uzasadnieniu podkreślono, że po wydaniu decyzji o zwolnieniu z obowiązku zwrotu subwencji instytucja finansująca nie była uprawniona do ponownego kwestionowania rozliczenia i dochodzenia zwrotu środków po upływie kolejnych lat.
Sprawa stanowi przykład skutecznej obrony przedsiębiorcy w sporze dotyczącym subwencji z Tarczy Finansowej, potwierdzając, że w tego typu postępowaniach kluczowe znaczenie ma szczegółowa analiza dokumentacji oraz właściwe wykorzystanie zasad ochrony zaufania i stabilności stosunków prawnych.