Miesiąc: luty 2024

Szanowni Państwo,

Akcjonariusze Stoczni Szczecińskiej „Porta Holding S.A.”,

uprzejmie informujemy, że w związku z wydaniem w dniu 31 stycznia 2024 r. przez Sąd Okręgowy w Szczecinie I Wydział Cywilny – jako sąd pierwszej instancji, po raz kolejny wyroku, oddalającego powództwo w sprawie prowadzonej pod sygn. akt: I C 1914/23 (poprzednio: I C 762/12, I C 990/18), konieczne będzie wniesienie apelacji od przedmiotowego orzeczenia. Oznacza to, że sprawa w najbliższym czasie zostanie przekazana po raz trzeci do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, który już dwukrotnie uchylił wyroki Sądu Okręgowego.

Informujemy, że szczegółowe informacje dotyczące toczącego się postępowania znajdziecie Państwo na stronie internetowej Kancelarii w zakładce „Akcjonariusze SSPH”. Ponadto, uprzejmie przypominamy o konieczności uiszczenia opłaty wskazywanej w piśmie z dnia 18 września 2023 r. kierowanym do Państwa listem poleconym (której termin zapłaty datowany był na dzień 31 października 2023 r.). Pełnomocnikami Grupy Akcjonariuszy w tej sprawie są: radca prawny Barbara Domańska, adwokat Piotr Barcz oraz adwokat dr Wojciech Wąsowicz.

W ostatnich dniach w mediach zaczęły pojawiać się informacje, że banki stopniowo rezygnują z pozywania kredytobiorców frankowych o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału, waloryzację czy inne roszczenia związane z ustaleniem nieważności umów kredytu powiązanych z CHF, a także cofają lub modyfikują wniesione już w tym zakresie powództwa. Faktycznie, również w ramach naszej Kancelarii, pierwsze oświadczenia banków w tym przedmiocie zostały już złożone.

Z czego zatem wynika taki nagły zwrot?

Wydaje się, że może to być spowodowane prostą kalkulacją kosztów, które banki tracą w przypadku prawomocnego oddalenia powództw wytoczonych przeciwko kredytobiorcom. Do stycznia 2024 r. mimo licznych wyroków TSUE kwestionujących możliwość domagania się przez banki jakiejkolwiek „rekompensaty” będącej skutkiem ustalenia nieważności umowy kredytu powiązanej z CHF, stanowisko banków pozostawało niezmienne i w dalszym ciągu banki podejmowały próby dochodzenia od konsumentów dodatkowych roszczeń. Dopiero ostatnie orzeczenie TSUE z dnia 12 stycznia 2024 r. wydane w sprawie C-488/23 (o którym wspominaliśmy już w poprzednim artykule), które wprost wykluczyło możliwość dochodzenia waloryzacji kapitału, ostatecznie rozwiało wątpliwości na tym tle i, jak widać, przekonało banki o bezzasadności formułowanych w tym zakresie roszczeń.

Nawiązując zatem do kwestii kosztów nie może dziwić, że ogólna analiza wydatków przeznaczonych na sprawy sądowe prowadzone przeciwko kredytobiorcom frankowym, doprowadziła do wniosku, iż dalsze kierowanie roszczeń wykraczających poza zwrot nominalnej wartości kapitału kredytu, zwyczajnie przestaje być dla banków opłacalne. W przypadku przegranej banki zostają obciążone kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego, które w zależności od wysokości dochodzonych kwot, mieszczą się w granicach 3.600 zł do nawet 10.800 zł. Przy tym, kwoty te liczone muszą być podwójnie albowiem należą się zarówno pełnomocnikowi konsumenta jak i samego banku, który reprezentowany jest przed sądem. Dodatkowo samo wytoczenie powództwa wiąże się z koniecznością uiszczenia opłaty sądowej, która w przypadku przedsiębiorcy jakim pozostaje bank, wynosi 5% wartości przedmiotu sporu. Niewątpliwie przy skali powództw przeciwko konsumentom są to ogromne sumy. Zakładając bowiem, iż obecnie toczy się około sto tysięcy spraw sądowych koszt taki liczony jest w miliardach złotych. Tymczasem cofnięcie pozwu przed pierwszym posiedzeniem w sprawie, pozwala bankowi na zwrot połowy opłaty od pozwu i chociażby częściową rekompensatę poniesionych wydatków.

Formalnie, jak zaznacza Tadeusz Białek – prezes Związku Banków Polskich, sektor bankowy jest jeszcze w trakcie dyskusji o wnioskach wypływających z postanowień TSUE i nie wypracował wspólnego stanowiska. Jednakże pierwsze złożone oświadczenia o cofnięciu powództw powoli wskazują na kierunek zmian, które niewątpliwie okazują się być korzystne dla frankowiczów pozwalając na spokojne dochodzenie swoich praw przed sądem. Liczymy, że będzie to miało również przełożenie na te sprawy, które prowadzą do ustalenia nieważności umów kredytu, albowiem uznanie powództwa przy pierwszej czynności procesowej przez bank czy też rezygnacja z wniesienia apelacji, przyczynić się może zarówno do znacznych oszczędności po stronie banku, jak i do szybszego uwolnienia się przez konsumentów od zobowiązania, końcowego rozliczenia z bankiem i wykreślenia hipoteki zabezpieczającej spłatę kredytu.   

Autorem niniejszego artykułu jest radca prawny Joanna Zarzycka.

Informujemy, że Kancelaria zajmuje się tematem kredytów frankowych od 2014 r. Udzielamy Klientom kompleksowej pomocy – poczynając od złożenia do banku reklamacji, przez poprowadzenie postępowania, wyegzekwowanie zasądzonych należności, aż po wykreślenie hipoteki z księgi wieczystej nieruchomości. Zachęcamy do kontaktu z Sekretariatem Kancelarii celem umówienia nieodpłatnego spotkania, na którym zostanie przeanalizowana Państwa umowa kredytu, a nadto przedstawione zostaną informacje o przysługujących Państwu względem banku roszczeniach. 

Kontakt z Kancelarią w sprawach dot. kredytów frankowych możliwy jest przez Facebook’a lub:

☎️: + 48 91 484 29 35 ✉️: kancelaria@kancelaria-bd.pl

W polskim prawie spadkowym obowiązuje reguła, zgodnie z którą z chwilą śmierci spadkodawcy cały jego majątek podlega dziedziczeniu przez spadkobierców. Spadkodawca sporządzając testament decyduje, komu po jego śmierci przypadnie jego majątek. Dysponowanie poszczególnymi przedmiotami majątku jest wyjątkiem.

W przypadku, gdy spadkodawca dokona dyspozycji co do poszczególnych składników swojego majątku, zastosowanie znajduje art. 961 Kodeksu cywilnego. Wskazuje się, że przeciętny spadkodawca nie znający różnic pomiędzy statusem prawnym spadkobiercy i zapisobiercy, jeżeli dokonuje dyspozycji poszczególnymi przedmiotami majątkowymi, które wyczerpują prawie cały spadek, to chciałby w istocie powołać spadkobiercę, a nie zapisobiercę, lecz zabrakło mu wiedzy o tym, jak należy tego typu rozrządzenie właściwie sformułować (Balwicka-Szczyrba M. (red.), Sylwestrzak A. (red.), Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, 2023).  

Treść przepisu art. 961 k.c. zawiera pewne wskazówki co do tego, jak należy postąpić z całym majątkiem spadkowym. Zgodnie z pierwszą regułą należy przyjąć, że jeżeli spadkodawca przeznaczył w testamencie jednej osobie przedmioty, które wyczerpują prawie cały majątek spadkowy, to taką osobę poczytuje się za spadkobiercę powołanego do całego majątku. Druga z nich stanowi natomiast, że jeżeli spadkodawca przeznaczył w testamencie kilku osobom przedmioty, które wyczerpują prawie cały majątek spadkowy, to takie osoby poczytuje się za powołane do całego spadku w częściach ułamkowych, które odpowiadają stosunkowi wartości przeznaczonych im przedmiotów majątkowych.

Wskazane wyżej sytuacje są często dość skomplikowane. W związku z tym należy ustalić, czy zapisane przedmioty wyczerpują cały albo prawie cały majątek spadkowy. Aby przyjąć, że spadkodawca rozporządził prawie całym majątkiem, powinna wystąpić wyraźna dysproporcja pomiędzy wartością przedmiotów, którymi spadkodawca rozporządził, a tymi, które pominął. Do ustalenia, czy przedmioty majątkowe przeznaczone dla oznaczonej osoby lub osób wyczerpując prawie cały spadek, należy brać pod uwagę ich stan i wartość z chwili sporządzenia testamentu.

W przypadku ustalenia, że jedna z powyższych reguł interpretacyjnych ma zastosowanie, należy pamiętać, że w efekcie tych działań, dziedziczeniu będzie podlegał cały spadek, a nie konkretne przedmioty przeznaczone przez spadkodawcę dla określonej osoby. Co istotne, pod uwagę bierze się wyłącznie aktywa spadku – z pominięciem pasywów.

W toku sprawy, może również dojść do sytuacji, w której za spadkobierców zostanie uznanych kilka osób lub tylko jedna, a pozostali uczestnicy będą uznani za zapisobierców, ze względu na wartość poszczególnych składników majątku spadkowego. Natomiast, zgodnie ze stanowiskiem przyjętym przez Sąd Najwyższy, w przypadku, gdy spadkodawca przeznaczy konkretnej osobie w testamencie jedynie poszczególne przedmioty majątkowe, a przedmioty te nie wyczerpują prawie całego spadku, to przyjmuje się, że te osoby są zapisobiercami. Wówczas, dziedziczenia powołani są spadkobiercy ustawowi i to na nich spoczywa obowiązek wydania przedmiotu zapisu osobie wskazanej w testamencie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2009 r., III CSK 7/09).

Na względzie mieć należy, że niniejszy artykuł nie wyczerpuje w całości omawianej problematyki, bowiem każda sytuacja jest inna i wymaga indywidualnego podejścia. Uprzejmie informujemy, że BD Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów Barcz – Domańska posiada szerokie doświadczenie w prowadzeniu spraw spadkowych – na każdym etapie postępowania.

Autorem niniejszego artykułu jest adwokat Katarzyna Dakowska.

W opinii publicznej powszechną wiedzą jest, że osoba, której organy ścigania postawiły zarzuty karne może przyznać się do winy. Takie zachowanie podejrzewanego, podejrzanego czy oskarżonego ma na celu doprowadzić do łagodniejszego wymiaru kary. Należy jednak pamiętać, że wszelkie informacje udzielone funkcjonariuszom organów ścigania mogą zostać wykorzystane przeciwko podejrzewanemu, podejrzanemu czy oskarżonemu, niezależnie od zapewnień udzielanych przez tych funkcjonariuszy.

Zatem przyznanie się do winy powinno być starannie przemyślane po rozważeniu wszystkich argumentów za i przeciw, czy takie postępowanie jest dla oskarżonego opłacalne.

W tym miejscu warto zaznaczyć, że niezależnie od powyższego osoba występująca w postępowaniu w charakterze podejrzanego czy oskarżonego nie odpowiada karnie za treść złożonych przez siebie wyjaśnień. Jednakże nie oznacza to, że składanie fałszywych wyjaśnień pozostaje bez negatywnych skutków. W przypadku ustalenia przez organy ścigania lub sąd innego stanu faktycznego niż, ten przedstawiony przez podejrzanego/oskarżonego spowoduje uznaniem złożonych wyjaśnień za niewiarygodne, co nie polepsza sytuacji procesowej.

Jeśli oskarżony dojdzie do wniosku, że chce przyznać się do winy, powinien zapoznać się i zrozumieć różnice wynikające z trybów konsensualnego (upadłego) zakończenia postępowania.

Kodeks postępowania karnego przewiduje trzy możliwości kompromisowego zakończenia postępowania, jest to:

1) dobrowolne poddanie się karze – do chwili zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich oskarżonych na rozprawie głównej, oskarżony, któremu zarzucono przestępstwo zagrożone karą nieprzekraczającą 15 lat pozbawienia wolności, może złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary lub środka karnego, orzeczenie przepadku lub środka kompensacyjnego bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Sąd może uwzględnić wniosek o wydanie wyroku skazującego, gdy okoliczności popełnienia przestępstwa i wina nie budzą wątpliwości, a cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości; uwzględnienie wniosku jest możliwe jedynie wówczas, gdy prokurator wyrazi zgodę, a pokrzywdzony należycie powiadomiony o terminie rozprawy oraz pouczony o możliwości zgłoszenia przez oskarżonego takiego wniosku nie zgłosi sprzeciwu;

2) skazanie bez rozprawy – jeżeli oskarżony przyznaje się do winy, a w świetle jego wyjaśnień okoliczności popełnienia przestępstwa i wina nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte, można zaniechać przeprowadzenia dalszych czynności. Prokurator, zamiast z aktem oskarżenia, występuje do sądu z wnioskiem o wydanie na posiedzeniu wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar lub innych środków przewidzianych za zarzucany mu występek, uwzględniających również prawnie chronione interesy pokrzywdzonego. Uzgodnienie może obejmować także wydanie określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie poniesienia kosztów procesu.

3) wniosek o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego – oskarżony, któremu zarzucono przestępstwo zagrożone karą nieprzekraczającą 15 lat pozbawienia wolności, może przed doręczeniem mu zawiadomienia o terminie rozprawy złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary lub środka karnego, orzeczenie przepadku lub środka kompensacyjnego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Wniosek może również dotyczyć wydania określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie poniesienia kosztów procesu.

Powyższe instytucje różnią się od siebie między innymi: czasem zastosowania – w zależności od konkretnego etapu postępowania karnego, konsekwencjami dotyczącymi wymiaru kary, możliwością podniesienia niektórych zarzutów w postępowaniu apelacyjnym, czy też podmiotem, który jest uprawniony do złożenia ww. wniosków.

Ponownie należy w tym miejscu wskazać, że aby skutecznie zadbać o swój interes należy kompleksowo przeanalizować swoją sytuację procesową, która każdorazowo powinna podlegać indywidualnej opinii. Uprzejmie informujemy, że Kancelaria w sposób kompleksowy zajmuje się sprawami karnymi na każdym etapie.

Autorem niniejszego artykułu jest aplikant adwokacki Dominik Wąs.

✅ Postanowieniem z dnia 15 listopada 2023 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie I Wydział Cywilny oddalił zażalenie Santander Consumer Bank S.A. we Wrocławiu na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 17 lipca 2023 r. w przedmiocie udzielenia Klientowi Kancelarii zabezpieczenia. Przedmiotowe postanowienie jest prawomocne. Sprawa prowadzona jest przez apl. radc. Aleksandrę Szymoniak oraz adw. Piotra Barcza.

✅ Wyrokiem z dnia 23 listopada 2023 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie I Wydział Cywilny oddalił w całości powództwo Banku Millennium S.A. w Warszawie o zapłatę, wytoczone przeciwko właścicielom nieruchomości, na której została ustanowiona hipoteka zabezpieczająca spłatę kredytu. Klienci Kancelarii wygrali sprawę, powołując się na nieważność umowy kredytu, a zatem również na nieistnienie zabezpieczającej go hipoteki. Wyrok jest nieprawomocny. Sprawa prowadzona jest przez apl. adw. Paulinę Urbanowicz oraz adw. Piotra Barcza.

✅ Wyrokiem (częściowym) z dnia 22 grudnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział I Cywilny ustalił, że umowa kredytu hipotecznego łączącą Klientów Kancelarii z Getin Noble Bank S.A. w Warszawie jest nieważna. Kwestie dotyczące zapłaty rozstrzygane są w zakresie postępowania upadłościowego. Wyrok jest nieprawomocny. Sprawa prowadzona jest przez r. pr. Joannę Zarzycką oraz adw. Piotra Barcza.

✅ Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2023 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie I Wydział Cywilny oddalił apelację mBanku S.A. od korzystnego dla Klientów Kancelarii wyroku Sądu I instancji (którym to wyrokiem ustalił, że umowa kredytu łącząca Klientów Kancelarii z BRE Bank S.A. jest nieważna i zasądził na ich rzecz zwrot wszystkich wpłat uiszczonych tytułem spłaty nieważnej umowy) oraz zasądził zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Wyrok jest prawomocny. Sprawa prowadzona była przez r. pr. Joannę Zarzycką, adw. Patrycję Banach oraz adw. Piotra Barcza.

✅ Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2024 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział I Cywilny ustalił, że umowa kredytu hipotecznego łącząca Klienta Kancelarii z Bankiem Polską Kasą Opieki S.A. w Warszawie jest nieważna i nie istnieje stosunek prawny wynikający z tej umowy oraz zasądził na jego rzecz zwrot wszystkich wpłat uiszczonych tytułem spłaty nieważnej umowy (tj. kwotę 184.770,82 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zapłacie, kwotę 11.817 zł tytułem kosztów procesu oraz kwotę 10.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego). Wyrok jest nieprawomocny. Sprawa prowadzona jest przez adw. Patrycję Banach oraz adw. Piotra Barcza.

✅ Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2024 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie I Wydział Cywilny w sprawie o zapłatę zasądził od Banku Millennium S.A. w Warszawie na rzecz Klientów Kancelarii zwrot wszystkich wpłat uiszczonych tytułem spłaty nieważnej umowy (tj. kwotę 376.968,01 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zapłacie oraz kwotę 241.644,83 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zapłacie). Wyrok jest nieprawomocny. Sprawa prowadzona jest przez apl. radc. Aleksandrę Szymoniak oraz adw. Piotra Barcza.

✅ Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie I Wydział Cywilny oddalił apelację Santander Bank Polska S.A. od korzystnego dla Klienta Kancelarii wyroku Sądu I instancji (którym to wyrokiem ustalił, że umowa kredytu łącząca Klienta Kancelarii z Santander Bank Polska S.A. jest nieważna i zasądził na jego rzecz zwrot wszystkich wpłat uiszczonych tytułem spłaty nieważnej umowy) oraz zasądził zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Wyrok jest prawomocny. Sprawa prowadzona była przez adw. Patrycję Banach oraz adw. Piotra Barcza.

✅ Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2024 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie I Wydział Cywilny udzielił Klientom Kancelarii zabezpieczenia roszczenia w sprawie przeciwko Powszechnej Kasie Oszczędności Bankowi Polskiemu S.A. z siedzibą w Warszawie. Ponadto, Sąd uwzględnił w całości wniosek o udzielenie zabezpieczenie roszczenia, a tym samym podzielił w całości argumentację strony powodowej zawartą w uzasadnieniu wniosku. Postanowienie jest nieprawomocne. Sprawa prowadzona jest przez apl. adw. Paulinę Urbanowicz oraz adw. Piotra Barcza.

Informujemy, że Kancelaria zajmuje się tematem kredytów frankowych od 2014 r. Udzielamy Klientom kompleksowej pomocy – poczynając od złożenia do banku reklamacji, przez poprowadzenie postępowania, wyegzekwowanie zasądzonych należności, aż po wykreślenie hipoteki z księgi wieczystej nieruchomości. Zachęcamy do kontaktu z Sekretariatem Kancelarii celem umówienia nieodpłatnego spotkania, na którym zostanie przeanalizowana Państwa umowa kredytu, a nadto przedstawione zostaną informacje o przysługujących Państwu względem banku roszczeniach. 

Kontakt z Kancelarią w sprawach dot. kredytów frankowych możliwy jest przez Facebook’a lub:

☎️: + 48 91 484 29 35

✉️: kancelaria@radcaprawny-bd.pl

#franki #frankowicze #CHF #kredytfrankowy #pozewfrankowy #sprawafrankowa #kancelariaszczecin #adwokatszczecin #prawnikszczecin #bank #umowakredytu #santander #mbank #millennium

Wraz z początkiem roku obserwujemy masowe kierowanie przez banki pozwów przeciwko kredytobiorcom obejmujących waloryzację kapitału kredytu wypłaconego na podstawie umowy powiązanej z walutą franka szwajcarskiego oraz wynagrodzenie za korzystanie z takiego kapitału. Powyższe, jak wskazują same banki, ma związek z ostatnim orzeczeniem TSUE wydanym w dniu 14 grudnia 2023 r. (C-28/22) dotyczącym biegu przedawnienia roszczeń banków, który rozpoczyna się z chwilą podjęcia przez kredytobiorców pierwszej czynności kwestionującej ważność umowy np. w postaci złożenia reklamacji do banku, wezwania do zapłaty czy pozwu.

Banki w uzasadnieniach kierowanych przeciwko konsumentom pozwów podają, że mimo licznych orzeczeń TSUE odnoszących się do ich roszczeń wykraczających poza zwrot nominalnej wartości kapitału kredytu, które uznane zostały sprzeczne z celami Dyrektywy 93/13, ochrona konsumentów z nich wynikająca nie rozciąga się na przepisy prawa polskiego. A te właśnie odnoszą się bezpośrednio do pojęcia waloryzacji związanej z istotną zmianą siły nabywczej pieniądza. Ponadto TSUE w wyroku wydanym w dniu 15 czerwca 2023 r. (C-520/21), w którym zaprzeczył on możliwości dochodzenia przez banki względem kredytobiorców dodatkowych roszczeń, posłużył się pojęciem „rekompensata”, nieznanym polskim przepisom, co w ocenie banków w dalszym ciągu pozostawia furtkę do dochodzenia od konsumentów roszczeń uzupełniających.

W odpowiedzi na to stanowisko w ostatnich dniach TSUE dwukrotnie odniósł się do tych kwestii. W postanowieniu wydanym w dniu 11 grudnia 2023 r. w sprawie C-756/22 jednoznacznie wykluczył on możliwość żądania przez banki od kredytobiorców zwrotu kwot innych niż kapitał wpłacony na poczet wykonania tej umowy oraz ustawowe odsetki za opóźnienie od chwili wezwania do zapłaty. Stanowisko to potwierdził również w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2024 r. wydanym w sprawie C-488/23, zgodnie z którym przepisy unijne stoją na przeszkodzie żądania od konsumenta rekompensaty polegającej na sądowej waloryzacji świadczenia wypłaconego kapitału w przypadku istotnej zmiany siły nabywczej danego pieniądza po wypłaceniu tego kapitału rzeczonemu konsumentowi.

Powyższe orzeczenia w sposób jednoznaczny potwierdzają zatem bezzasadność roszczeń banków, (niezależnie od ich nazewnictwa), które zmierzają do wykreowania na gruncie prawa polskiego dodatkowych korzyści kosztem kredytobiorców. Ochrona konsumentów nie pozwala bowiem aby banki zarabiały na działaniu niezgodnym z prawem. TSUE ostatecznie zamknął wszelkie wątpliwości związane z rozliczeniem stron z tytułu nieważnych umów kredytu waloryzowanego do waluty obcej sprowadzając je – w odniesieniu do kredytobiorcy – wyłącznie do zwrotu nominalnej wartości kapitału, przy założeniu, że takie roszczenie banku nie pozostaje przedawnione.

Informujemy, że Kancelaria zajmuje się udzielaniem pomocy kredytobiorcom frankowym, w tym udziela porad w zakresie przysługujących im względem banku roszczeń oraz zarzutach związanych z przedawnieniem. Zachęcamy do kontaktu z Sekretariatem Kancelarii celem umówienia nieodpłatnego spotkania.

Autorem niniejszego artykułu jest radca prawny Joanna Zarzycka.

Kontakt z Kancelarią w sprawach dot. kredytów frankowych możliwy jest przez Facebook’a lub:

☎️: + 48 91 484 29 35 ✉️: kancelaria@radcaprawny-bd.pl