Autor: kancelaria

Informujemy, że w ostatnim czasie na łamach Polskiego Radia 24 pojawiła się kolejna publikacja z komentarzem adw. dr. hab. Konrada Burdziaka dotycząca prób targnięcia się na własne życie wśród nieletnich jako efekt hejtu oraz przemocy rówieśniczej.

https://polskieradio24.pl/artykul/3430904,samobojstwo-16-latki-nowymi-przepisami-nie-zwalczymy-przemocy-i-hejtu

Ponadto, Pan Mecenas na łamach strony internetowej „Rzeczpospolitej” odpowiedział w sposób kompleksowy na istotne pytanie dotyczące tego, czy lekarze mogą zaufać wytycznym w sprawach poddania się zabiegowi medycznemu przerwania ciąży.

https://www.rp.pl/rzecz-o-prawie/art41217721-konrad-burdziak-czy-lekarze-moga-zaufac-wytycznym-w-sprawach-aborcji

Warto również dodać, że Sąd Okręgowy w Rybniku w treści uzasadnienia wyroku z dnia 28 listopada 2022 r. (wydanego w sprawie prowadzonej pod sygn. akt: VI Ka 330/22) odniósł się bezpośrednio do rozważań naukowych Mecenasa Burdziaka dotyczących prawa karnego.

Zachęcamy do zapoznania się z pełną treścią ww. artykułów, a Panu Mecenasowi serdecznie gratulujemy niniejszych publikacji, które stanowią interesujące spojrzenie na kwestie dotyczące obszernej oraz istotnej tematyki prawa karnego.

Informujemy, że Kancelaria zajmuje się sprawami karnymi w sposób kompleksowy, na każdym etapie ich postępowania.

Kontakt z Kancelarią możliwy jest przez Facebook’a lub:

☎️: + 48 91 484 29 35    ✉️: kancelaria@adwokat-bd.pl

Z ogromną radością i nieskrywaną dumą informujemy, że zespół naszej Kancelarii niebawem wzbogaci się o kolejnego aplikanta adwokackiego. Aleksandra Lejk z wynikiem pozytywnym zdała egzamin wstępny na aplikację adwokacką.

Mecenas Aleksandra Lejk jest absolwentką prawa Wydziału Prawa i Administracji w Szczecinie. W 2024 r. obroniła pracę magisterską z zakresu postępowania sądowego w przedmiocie podziału majątku wspólnego małżonków po rozwodzie pod kierunkiem dr hab. Kingi Flagi-Gieruszyńskiej, prof. US. Ukończyła studia z wyróżnieniem, tym samym osiągając czwarty najwyższy wynik w nauce stanowiący średnią ocen uzyskanych z całego okresu studiów. Doświadczenie zawodowe w naszej Kancelarii zdobywa od 2022 r. Do kręgu jej zainteresowań należy prawo cywilne, w szczególności prawo rodzinne oraz prawo karne.

Serdecznie gratulujemy i życzymy samych sukcesów na drodze zawodowej!

Zaostrzenie odpowiedzialności kierowców pojazdów mechanicznych za przekroczenie prędkości spowodowało, iż z roku na rok liczba wystawianych mandatów karnych maleje. Jednak nie zawsze duża dolegliwość odstrasza potencjalnych sprawców, w szczególności w okresie letnim, gdy wakacyjne podróże powodują wzmożony ruch drogowy a presja dotarcia na czas do miejsca wypoczynku może sprzyjać przekraczaniu ustanowionych przepisów ruchu drogowego. W związku z faktem, że przewidziana przez ustawodawcę kara powinna być dostatecznie dolegliwa w odniesieniu do popełnionego czynu, można wskazać, że na kierowcę niestosującego się do zasad ruchu drogowego może zostać nałożony zarówno mandat karny, jak i punkty karne.

Czym są punkty karne?

Na wstępie należy zaznaczyć, że punkty karne są pewną dodatkową sankcją za popełnienie przestępstwa lub wykroczenia w ruchu drogowym, bowiem nie są ani karą, ani środkiem karnym. Istotne jest, że otrzymanie punktów karnych może być związane jedynie z naruszeniem przepisów ruchu drogowego, które zostanie stwierdzone mandatem karnym. prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem organu.

Skala punktów karnych

Do każdego naruszenia przepisów ruchu drogowego przypisana jest konkretna liczba punktów karnych określona na podstawie 15-punktowej skali. Określona ilość punktów karnych zależy przede wszystkim od stopnia zagrożenia, które spowodowało konkretne naruszenie oraz jego wagi.

Staż posiadania uprawnień a maksymalny limit punktów karnych

Istotnym jest, że maksymalny limit punktów karnych, którego osiągnięcie może spowodować utratę prawa jazdy jest zależny od stażu posiadania uprawnień. Powyższe oznacza, że dla kierowcy, posiadającego uprawnienia do prowadzenia pojazdu krócej niż rok górna granica punktów karnych wynosi 20 i odpowiednio 24 punkty karne dla pozostałych kierowców.

Maksymalna wartość punktów karnych za jedno wykroczenie

Co istotne wprowadzone w 2022 r. zmiany przepisów ruchu drogowego określiły katalog konkretnych naruszeń, w wyniku których kierowca może otrzymać 15 punktów karnych, tj. maksymalną ilość punktów karnych przyznawanych za jedno wykroczenie. Są nimi, m.in.:

 

1. 1. kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu lub środka podobnie działającego do alkoholu,

1. 1. nieudzielenie pomocy ofiarom wypadku,

1. 1. wyprzedzanie na przejściach dla pieszych i bezpośrednio przed nimi,

1. 1. niezastosowanie się do sygnałów świetlnych, czy też

1. 1. przewożenie więcej niż dwojga dzieci w pojeździe w sposób niezgodny z przepisami.

Przekroczenie dozwolonej prędkości a liczba punktów karnych

Kolejne zmiany wprowadzone nowelizacją przepisów ruchu drogowego z 2022 r. dotyczą wzrostu liczby punktów karnych przyznawanych za przekroczenie dopuszczalnej prędkości:

– do 10 km/h – 1 punkt karny,

– o 11–15 km/h – 2 punkty karne,

– o 16–20 km/h – 3 punkty karne,

– o 21–25 km/h – 5 punktów karnych,

– o 26–30 km/h – 7 punktów karnych,

– o 31–40 km/h – 9 punktów karnych,

– o 41–50 km/h – 11 punktów karnych,

– o 51–60 km/h – 13 punktów karnych,

– o 61–70 km/h – 14 punktów karnych,

– o 71 km/h i więcej – 15 punktów karnych.

Czy punkty karne „kasują się”?

Punkty karne kasują się po upływie 2 lat od dnia, w którym kierowca, który naruszył obowiązujące przepisy ruchu drogowego opłacił nałożony na niego mandat karny. Istotne jest również, że po wprowadzeniu zmian przepisów ruchu drogowego w 2022 r. dobrowolne odbycie odpłatnego kursu nie wpłynie na liczbę punktów karnych.

Autorem niniejszego artykułu jest apl. adw. Dominik Wąs.

Uprzejmie informujemy, że Kancelaria zajmuje się wszelkimi sprawami z zakresu prawa karnego, w tym również sprawami dotyczącymi naruszeń przepisów ruchu drogowego.

W dniu 25 września 2024 r. wejdzie w życie Ustawa z dnia 14 czerwca 2024 r. o ochronie sygnalistów, za wyjątkiem przepisów zawartych w art. 5 ust. 4, art. 25 ust. 1 pkt. 8 oraz przepisów rozdziału 4 Ustawy, które to wejdą w życie w dniu 25 grudnia 2024 r. Ustawa ta jest efektem prac legislacyjnych podjętych na skutek Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1937z dnia 23 października 2019 r. w sprawie ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa Unii.

Na wstępie należy wskazać, że sygnalistą jest osoba fizyczna zgłaszająca lub ujawniająca publicznie informację o naruszeniu prawa w kontekście związanym z pracą, w tym m.in. pracownik, osoba zatrudniona na podstawie umowy cywilnoprawnej, przedsiębiorca, wolontariusz, praktykant. Sygnalista podlega ochronie od momentu dokonania zgłoszenia lub ujawnienia publicznego pod warunkiem, że miał uzasadnione podstawy, by sądzić że ujawniana przez niego informacja jest prawdziwa w chwili dokonania zgłoszenia.

Na skutek ustawy podmioty prawa publicznego i prywatnego zatrudniające powyżej 50 pracowników obowiązane są do ustanowienia procedur dot. zgłaszania naruszeń i podejmowania działań następczych po dokonanym zgłoszeniu, w tym w szczególności środków ochrony przewidywanych wobec osób zgłaszających, w formie regulaminu.

Sygnaliści będą mogli dokonywać zgłoszeń przy pomocy trzech kanałów informacyjnych: wewnętrznych, zewnętrznych, a także poprzez ujawnienie publiczne. Zgłoszenie wewnętrzne to ustne lub pisemne przekazanie informacji na temat naruszeń w obrębie podmiotu prywatnego w sektorze prywatnym lub publicznym. Zgłoszenie zewnętrzne oznacza ustne lub pisemne przekazanie informacji na temat naruszeń właściwym organom publicznym. Zaś ujawnienie publiczne to podanie informacji na temat naruszeń do wiadomości publicznej, przy czym uprzednio należy skorzystać z procedury zgłoszenia wewnętrznego i zewnętrznego lub w określonych przypadkach wyłącznie zewnętrznego, zaś w odpowiedzi na zgłoszenie nie podjęto w terminie odpowiednich działań.

Wprowadzana ustawa będzie regulowała:

1) warunki objęcia ochroną sygnalistów zgłaszających lub ujawniających publicznie informacje o naruszeniach prawa;

2) środki ochrony sygnalistów zgłaszających lub ujawniających publicznie informacje o naruszeniach prawa;

3) zasady ustalania wewnętrznej procedury zgłaszania informacji o naruszeniach prawa i podejmowania działań następczych;

4) zasady zgłaszania informacji o naruszeniach prawa organowi publicznemu;

5) zasady ujawnienia publicznego informacji o naruszeniach prawa;

6) zadania Rzecznika Praw Obywatelskich związane ze zgłaszaniem informacji o naruszeniach prawa;

7) zadania organów publicznych związane ze zgłaszaniem informacji o naruszeniach prawa i z podejmowaniem działań następczych.

 

Autorem niniejszego artykuły jest apl. adw. Weronika Łepik.

Uprzejmie informujemy, że Kancelaria udziela pomocy prawnej w powyższym zakresie.

W związku z wątpliwościami pojawiającymi się w rozmowach z naszymi Klientami dotyczącymi spraw frankowych przedstawiamy już czwartą część tzw. przewodnika po sprawach frankowych, który w zwięzły sposób rozstrzyga problematyczne kwestie dotyczące postępowań o zapłatę i ustalenie nieważności umowy kredyt „frankowego”.

Jakie dokumenty są potrzebne do złożenia pozwu w sprawie frankowej?

Do wystąpienia z pozwem przeciwko bankowi potrzebna będzie umowa kredytu, aneksy do umowy, jeżeli były zawierane, oraz aktualne zaświadczenie o historii spłaty kredytu. Jeżeli kredytobiorca nie jest w posiadaniu któregokolwiek z ww. dokumentów, to wystarczające jest złożenie do banku wniosku o jego wydanie. Kancelaria pomaga klientom w uzyskaniu wszelkich niezbędnych dokumentów,
w szczególności w uzyskaniu pełnego zaświadczenia o historii spłaty kredytu.

2. Czy możliwe jest pozwanie banku, w sytuacji gdy nieruchomość, na której jest ustanowiona hipoteka została sprzedana?

TAK, sprzedaż nieruchomości czy nawet całkowita spłata kredytu nie mają wpływu na możliwość odzyskania przez kredytobiorców wszystkich wpłat uiszczonych na rzecz banku.

3. Czy mogę pozwać bank, gdy nieruchomość stanowiąca przedmiot hipoteki była wynajmowana?

TAK, wynajmowanie nieruchomości nie zamyka kredytobiorcom drogi do dochodzenia roszczeń na drodze sądowej.

4. Czy banki rzeczywiście wypłacają na rzecz kredytobiorców zasądzone wyrokami kwoty?

TAK, każdy kredytobiorca otrzymał od banku wszystkie zasądzone wyrokiem kwoty wraz z odsetkami. W większości przypadków banki przelewają zasądzone środki na rachunek bankowy kredytobiorców niezwłocznie po wydaniu przez sąd prawomocnego wyroku. Rzadko zdarza się, abyśmy musieli kierować sprawę do komornika. Niemniej jednak komornicy ściągają pieniądze od banków w ciągu kilku dni.

5. Czy po wygranej w sądzie hipoteka zabezpieczająca spłatę kredytu zostanie wykreślona?

Po wygraniu przez kredytobiorców sprawy frankowej bank zobowiązany jest wydać im list mazalny, który stanowi podstawę do wykreślenia hipoteki. Zamiast niego do wniosku o wykreślenie hipoteki można dołączyć odpis prawomocnego wyroku. Najczęściej korzystamy z tej drugiej opcji, bowiem znacząco przyspiesza to procedurę wykreślenia hipoteki.

Informujemy, że Kancelaria zajmuje się tematem kredytów frankowych od 2014 r. Udzielamy Klientom kompleksowej pomocy – poczynając od złożenia do banku reklamacji, przez poprowadzenie postępowania, wyegzekwowanie zasądzonych należności, aż po wykreślenie hipoteki z księgi wieczystej nieruchomości. Zachęcamy do kontaktu z Sekretariatem Kancelarii celem umówienia nieodpłatnego spotkania, na którym zostanie przeanalizowana Państwa umowa kredytu, a nadto przedstawione zostaną informacje o przysługujących Państwu względem banku roszczeniach.

Kontakt z Kancelarią w sprawach dot. kredytów frankowych możliwy jest przez Facebook’a lub:

☎️: + 48 91 484 29 35 ✉️: kancelaria@radcaprawny-bd.pl

#franki #frankowicze #CHF #kredytfrankowy #pozewfrankowy #sprawafrankowa #kancelariaszczecin #adwokatszczecin #prawnikszczecin #bank #umowakredytu

Z wielką dumą i nieskrywaną radością informujemy, że Zespół Kancelarii wzbogacił się o nowego adwokata! Na skutek uzyskania pozytywnego wyniku z egzaminu adwokackiego w dniu 31 sierpnia 2024 r. Mecenas Paulina Urbanowicz złożyła uroczyste ślubowanie adwokata.

Adwokat Paulina Urbanowicz rozpoczęła współpracę z Kancelarią w 2018 r. W wykonywanej pracy zajmuje się przede wszystkim prawem cywilnym oraz bankowym, w szczególności reprezentacją klientów w sprawach kredytów powiązanych z walutą CHF oraz kredytów opartych o wskaźnik referencyjny WIBOR. Specjalizuje się również w postępowaniach o odszkodowania i zadośćuczynienia za represje komunistycznego aparatu państwowego. Posiada bogate doświadczenie w obsłudze podmiotów gospodarczych oraz świadczeniu pomocy prawnej dla klientów indywidualnych.

Paulina Urbanowicz

Serdecznie gratulujemy i życzymy wielu sukcesów!

Najczęstszą sytuacją w jakiej może dojść do spotkania z policją są kontrole drogowe w związku z podejrzeniem popełnienia wykroczenia drogowego przez kierowcę. Niezmiernie istotne jest więc, aby mieć świadomość w jaki sposób zachować się w przypadku wystąpienia tego typu okoliczności.

Powszechną wiedzą jest, że mandat wystawiony przez funkcjonariuszy policji można przyjąć lub odmówić jego przyjęcia, jednakże wiedza na temat konsekwencji takiej decyzji oraz kwestie dotyczące całej procedury nie są już tak rozpowszechnione.

Po pierwsze należy wskazać, że w postępowaniu mandatowym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, funkcjonariusz uprawniony do nakładania grzywny w drodze mandatu karnego może nałożyć ją jedynie, gdy: schwytano sprawcę, stwierdzono popełnienie wykroczenia, w szczególności za pomocą przyrządu kontrolno-pomiarowego lub urządzenia rejestrującego, a sprawca nie został schwytany na gorącym uczynku lub bezpośrednio potem, i nie zachodzi wątpliwość co do sprawcy czynu – w tym także, w razie potrzeby, po przeprowadzeniu w niezbędnym zakresie czynności wyjaśniających, podjętych niezwłocznie po ujawnieniu wykroczenia. Istotnym jest, że nałożenie grzywny w drodze mandatu karnego nie może nastąpić po upływie 60 dni od dnia ustalenia sprawcy wykroczenia.

Funkcjonariusz nakładający karę grzywny na kierowcę obowiązany jest wskazać jej wysokość, określić zachowanie, które stanowiło wykroczenie, wskazać czas oraz miejsce jego popełnienia oraz kwalifikację prawną tego czynu. Co istotne funkcjonariusz ma obowiązek poinformowania sprawcy wykroczenia o prawie odmowy przyjęcia mandatu karnego oraz o skutkach prawnych takiego działania.

W przypadku przyjęcia mandatu karnego kierowca wyraża zgodę na zaproponowaną kwotę kary grzywny oraz konkretną ilość punktów karnych. Na tym etapie wzruszenie przyjętego mandatu jest czynnością niezwykle ciężką do osiągnięcia.

W odniesieniu do przypadku odmowy przyjęcia mandatu karnego, należy wskazać, że sprawa zostanie skierowania do postępowania przygotowawczego, które prawdopodobnie zakończy się skierowaniem wniosku o ukaranie do Sądu. Sąd rozpatrując przedmiotowy wniosek może wydać wyrok nakazowy, który zostanie doręczony skazanemu. Sąd rozpoznając wniosek policji i wydając wyrok nakazowy np. za popełnienie wykroczenia przekroczenia prędkości o 30km/h może orzec karę grzywny nawet do 30.000,00 zł. Oczywiście skazanemu wyrokiem nakazowym przysługuje prawo do wniesienia sprzeciwu w terminie 7 dni od dnia doręczenia. W przypadku skutecznego wniesienia sprzeciwu, wyrok nakazowy traci moc, a sprawa zostaje rozpoznana w trybie zwyczajnym.

Autorem niniejszego artykułu jest apl. adw. Dominik Wąs.

Uprzejmie informujemy, iż Kancelaria w sposób kompleksowy zajmuje się sprawami karnymi na każdym etapie ich postępowania.

Kontakt z Kancelarią możliwy jest przez Facebook’a lub:

☎️: + 48 91 484 29 35 ✉️: kancelaria@kancelaria-bd.pl

Od kiedy frankowicze zaczęli masowo wygrywać w sądach, wszyscy kredytobiorcy uświadomili sobie, że w umowach zawieranych z konsumentami banki mogą stosować postanowienia niedozwolone – również w umowach kredytów złotowych. Głośno było już na temat nieuczciwego charakteru postanowień umownych określających oprocentowanie w oparciu o stawkę referencyjną WIBOR, ale powodów dla których umowę kredytu można ocenić jako nieuczciwą jest znacznie więcej.

Jednym z tych powodów jest fakt naliczania przez banki odsetek nie tylko od rzeczywiście wypłaconej kwoty kredytu, ale również od kosztów kredytowanych. Taka praktyka banków jest niezgodna z Ustawą z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Koszty kredytowane, które zostały doliczone do salda kapitału kredytu, takie jak przykładowo kredytowana prowizja czy koszty ubezpieczenia, nie powinny być oprocentowane.

Czym jest sankcja kredytu darmowego?

Sankcja kredytu darmowego jest instytucją prawną, która umożliwia kredytobiorcom, po spełnieniu określonych ustawą warunków, spłatę kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. Oznacza to, że kredytobiorca odzyska zapłacone koszty i w dalszym ciągu będzie spłacać wyłącznie rzeczywiście wypłacony przez bank kapitał kredytu.

Jakie warunki należy spełnić, aby skorzystać z sankcji kredytu darmowego?

Tylko niektóre umowy kredytu podlegają regulacji Ustawy o kredycie konsumenckim, a zatem tylko niektórzy kredytobiorcy mogą skorzystać z sankcji kredytu darmowego w związku z oprocentowaniem kosztów kredytowanych. Nadmienić również należy, że umową kredytu konsumenckiego jest każda umowa, która pełni funkcję kredytową, w tym również umowa pożyczki.

Aby skorzystać z sankcji kredytu darowego w omawianym przypadku umowa musi spełniać następujące warunki:

 

1. 1. musi być zawarta po dniu 18 grudnia 2011 r.,

1. 1. kredytobiorca musi być konsumentem,

1. 1. kwota kredytu nie może przekraczać 255.550 zł lub jej równowartości w innej walucie,

1. 1. jeżeli umowa jest zabezpieczona hipoteką, to musi być zawarta przed dniem wejścia w życie Ustawy o kredycie hipotecznym, tj. przed dniem 21 lipca 2017 r. Od tego momentu kredyty hipoteczne podlegają przepisom Ustawy o kredycie hipotecznym, w której sankcja kredytu darmowego nie występuje.

Wyjątkiem od ograniczenia kwotowego wskazanego w pkt. 3 jest sytuacja, w której kredyt konsumencki nie jest zabezpieczony hipoteką i został przeznaczony na remont domu lub mieszkania. W tej sytuacji kwota kredytu może przekraczać 255.550 zł.

Jak skorzystać z sankcji kredytu darmowego?

W celu skorzystania z sankcji kredytu darmowego należy złożyć do banku pisemne oświadczenie w tym zakresie. Kredytodawca powinien wówczas ponownie przeliczyć kredyt i oddać konsumentowi to, co dotychczas nadpłacił. W wyniku przeliczenia kredytu, po wyeliminowaniu oprocentowania, raty kredytu ulegają znaczącemu zmniejszeniu, a może okazać się, że kredyt lub pożyczka zostały w całości spłacone.

W praktyce jednak banki rzadko uznają roszczenia kredytobiorców na etapie przedsądowym licząc, że ich klientów zniechęci perspektywa wystąpienia na drogę sądową. Doświadczenie kredytobiorców frankowych pokazuje jednak, że warto.

Co w przypadku gdy kredyt został już spłacony?

Konsument może złożyć oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego również po wykonaniu umowy, jednak maksymalnie przed upływem roku od dnia całkowitej spłaty kredytu lub pożyczki.

Z uwagi na ciągłe zmiany przepisów i warunków koniecznych do skorzystania z sankcji kredytu darmowego, należy pamiętać, że każda umowa wymaga indywidualnego przeanalizowania.

Autorem niniejszego artykułu jest aplikant adwokacki Paulina Urbanowicz.

Uprzejmie informujemy, że Kancelaria zajmuje się sprawami dotyczącymi kredytów złotowych, w tym zastosowaniem sankcji kredytu darmowego.

Kontakt z Kancelarią możliwy jest przez Facebook’a lub:

☎️: + 48 91 484 29 35 ✉️: kancelaria@kancelaria-bd.pl

#SKD #sankcjakredytudarmowego

Spółki osobowe prawa handlowego zostały uregulowane w ustawie z dnia 15 września 2000 r. Kodeks Spółek Handlowych (dalej: „ksh”). Przedsiębiorcy często decydują się na zawiązanie spółki osobowej w celu realizacji określonego zadania. Spółki osobowe niekiedy chronią interesy wspólników, wobec tego są one dla nich korzystnym rozwiązaniem. Na przełomie poprzednich lat, zauważalny jest wzrost ilości spraw dotyczących spółek osobowych, a które dotarły przed Sąd Najwyższy. W doktrynie wskazuje się, że w odniesieniu do spółek osobowych na uwagę zasługuje fakt, że na tle orzecznictwa ujawniają się w istocie trzy obszary problemowe:

1) związany z odpowiedzialnością wspólników za zobowiązania spółki osobowej,

2) dotyczący sposobu reprezentacji spółki osobowej,

oraz

3) dotyczący problematyki związanej z ustaniem bytu prawnego spółki osobowej.

Wobec tego, że w świetle przepisów ksh, wyróżniamy cztery spółki osobowe, tj. spółkę jawną, spółkę partnerską, spółkę komandytową oraz spółkę komandytowo-akcyjną, ich regulacja ustawowa jest obszerna. Niniejszy artykuł skupia swoją uwagę na odpowiedzialności wspólników za zobowiązania tych spółek.

W większości wspólnicy odpowiadają tak samo, z małymi wyjątkami. W wyjątkach jednak tkwi cały sens podziału spółek osobowych na cztery typy. Każda z nich ma swoją charakterystyczną cechę, dzięki której jest niepowtarzalna. Podmioty zawiązujące spółkę osobową przy wyborze typu spółki kierują się przede wszystkim możliwością regulowania odpowiedzialności za jej zobowiązania.

Ogólna zasada została wyrażona przez ustawodawcę w art. 22 § 2 ksh, który stanowi, że każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką. Zatem, co do zasady wspólnik w spółce osobowej prawa handlowego może ponosić odpowiedzialność osobistą, nieograniczoną, solidarną oraz subsydiarną. Ponieważ spółka osobowa nie ma osobowości prawnej, ustawodawca rozszerzył odpowiedzialność spółki obciążając nią również wspólników.

        1. Spółka jawna

Spółka jawna jako samodzielny oraz odrębny od wspólników podmiot prawa ponosi pełną odpowiedzialność za swoje zobowiązania. Odpowiada całym swoim mieniem, na które składają się wkłady wspólników, jak również tym mieniem, które spółka w czasie swojego funkcjonowania nabyła. Ponieważ spółka jawna nie ma osobowości prawnej, natomiast posiada zdolność do czynności prawnych, ustawodawca rozszerza tę odpowiedzialność obciążając nią również wspólników. Odpowiedzialność ta ma charakter osobisty, nieograniczony, solidarny oraz subsydiarny. Odpowiedzialność za zobowiązania spółki obejmuje swoim zakresem długi spółki jawnej i dotyczy także wspólników takiej spółki. Wspólnicy spółki jawnej odpowiadają za wszelkie zaległości spółki istniejące w czasie, w którym pozostawali wspólnikami spółki. Wspólnik spółki jawnej nie ma możliwości uwolnienia się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki jawnej, ustawodawca nie przewidział przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność. Jedynym rozwiązaniem, które może zastosować wspólnik jest przedstawienie wierzycielowi zarzutów przysługujących spółce.

        2. Spółka partnerska

Cechą odróżniającą spółki partnerskie od pozostałych spółek jest pozycja partnera. W świetle przepisów ksh, partner nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania spółki powstałe w związku z wykonywaniem wolnego zawodu przez pozostałych partnerów, jak też nie odpowiada za zobowiązania spółki będące następstwem działań lub zaniechań osób zatrudnionych przez spółkę na podstawie umowy o pracę lub innego stosunku prawnego, jeżeli osoby te podlegały kierownictwu innego partnera przy świadczeniu usług związanych z przedmiotem działania spółki. Partner nie odpowiada więc za tzw. „błąd w sztuce” innego partnera. Uzasadnieniem takiego rozwiązania jest to, że każdy partner ma świadczyć swoje usługi samodzielnie, ponieważ ma spełnione odpowiednie ku temu kwalifikacje. Za zobowiązania będzie odpowiadał tylko ten partner, który świadczył te usługi, choć są to zobowiązania spółki, a nie tylko jego.

Reasumując, zgodnie z ogólną zasadą, partnerzy odpowiadają tylko za swoje zobowiązania solidarnie ze spółką i subsydiarnie za własne działania. Oznacza to tyle, że partner odpowiada za zobowiązania innego partnera tylko poprzez majątek wniesiony do spółki.

        3. Spółka komandytowa

Tytułem wstępu wskazać należy, że za zobowiązania spółki wobec wierzycieli co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograniczona.

Komandytariusz odpowiada do wysokości określonej w umowie sumy komandytowej i jest wolny od odpowiedzialności w granicach wartości wkładu wniesionego do spółki. Ważnym jest fakt, iż pomimo ograniczenia wynikającego z wysokości sumy komandytowej, komandytariusz odpowiada za zobowiązania całym swoim majątkiem, teraźniejszym i przyszłym. Wobec tego, iż odpowiedzialność komandytariusza sprowadza się do wysokości sumy komandytowej, w doktrynie istnieje uzasadniony pogląd, że komandytariusz odpowiada jedynie za zobowiązania pieniężne. Wskazuje się także, że jeśli szkodę da się wycenić, wówczas komandytariusz również odpowiada za takie zobowiązanie. Pamiętać jednak należy o tych sytuacjach, w których komandytariusz jednak odpowiada za zobowiązania spółki komandytowej na takich samych zasadach jak komplementariusz. Chodzi tu o sytuacje, w których w firmie spółki znajduje się nazwisko lub firma (nazwa) komandytariusza (art. 104 § 4 ksh), gdy komandytariusz dokona w imieniu spółki czynności prawnej, nie ujawniając swojego pełnomocnictwa (art. 118 § 2 in principio ksh) lub gdy komandytariusz działa bez umocowania albo gdy przekroczy jego zakres (art. 118 § 2 in fine ksh). Jednocześnie należy mieć na uwadze komandytariusza, któremu udzielone zostało pełnomocnictwo do reprezentowania spraw spółki komandytowej i jego działania zostały dokonane zgodnie z umocowaniem.

Wobec tego, że komplementariusz jest wspólnikiem aktywnym, reprezentuje spółkę komandytową, ponosi on nieograniczoną odpowiedzialność za zobowiązania powstałe w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej spółki komandytowej. W orzecznictwie wskazuje się, że poprzez wyrażenie „zobowiązania spółki” należy rozumieć jej zobowiązania ze stosunków zewnętrznych tj. wobec jej kontrahentów, bądź jej zobowiązania publicznoprawne. Odpowiedzialność komplementariusza nie jest ograniczona, tak jak ma to miejsce w przypadku odpowiedzialności za zobowiązania komandytariusza. Wniesienie do spółki wkładu oraz wysokość sumy komandytowej w tym przypadku nie ma żadnego znaczenia.

        4.Spółka komandytowo-akcyjna

Akcjonariusz, w świetle art. 135 ksh, co do zasady, nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania spółki komandytowo-akcyjnej.

Odpowiedzialność komplementariusza w spółce komandytowo-akcyjnej jest odpowiedzialnością nieograniczoną, osobistą, solidarną i subsydiarną. Oznacza to, że komplementariusz odpowiada za zobowiązania spółki całym swoim majątkiem, a wierzyciel może zaspokoić swoją wierzytelność w pełnej wysokości z majątku komplementariusza (o ile komplementariusz jest „wypłacalny”). Ważnym jest również fakt, że odpowiedzialności tej nie można wyłączyć ze skutkiem wobec osób trzecich, ponieważ zasady odpowiedzialności komplementariusza w spółce mają charakter norm ius cogens.

Jednocześnie wskazać należy, iż uzyskanie przez komplementariusza podwójnego statusu, tj. uzyskanie również statusu akcjonariusza, poprzez wniesienie wkładu na poczet kapitału zakładowego, nie ma wpływu na jego odpowiedzialność. W tym przypadku nadal ponosi on odpowiedzialność osobistą, nieograniczoną, solidarną i subsydiarną

Autorem niniejszego artykułu jest apl. adw. Weronika Łepik.

Kontakt z Kancelarią możliwy jest przez Facebooka’a lub:

☎️: + 48 91 484 29 35

✉️: kancelaria@kancelaria-bd.pl

#prawnik #adwokat #kancelariaszczecin #ksh #prawohandlowe

Uprzejmie informujemy, że dnia 3 sierpnia 2024 r. na Portalu Gospodarki Morskiej ukazała się recenzja autorstwa Pana Marka Grzybowskiego dotycząca książki Prezesa SSPH S.A. Krzysztofa Piotrowskiego pt. „Piechotą po Stoczni”. Autor recenzji skupia się przede wszystkim na informacjach dotyczących rozwoju przemysłu stoczniowego w Polsce oraz stanowiących jedną z najbardziej istotnych części książki – wydarzeń dotyczących budowy oraz momentu upadku Stoczni Szczecińskiej „Porta Holding” S.A. Pan Marek Grabowski w swoim artykule słusznie zauważył, że „Wiele spraw opisanych przez Krzysztofa Piotrowskiego brzmi sensacyjne, a wręcz spiskowo. Dlatego książkę polecam nie tylko stoczniowcom, ale wszystkim tym, którzy o gospodarce i ekonomii chcą się dowiedzieć w kontekście politycznym i ludzkim. Kapitał i polityka nie ma ludzkiej twarzy tylko interesy.” Serdecznie zachęcamy Państwa do zapoznania się z całą treścią recenzji, która znajduje się na stronie internetowej Portalu Gospodarki Morskiej, tj:

https://www.gospodarkamorska.pl/cisza-nad-stocznia-stoczniowy-holdig-w-sztormach-polityki-i-prywatnych-interesow-79667

Informujemy, że książka Prezesa SSPH S.A. przedstawia w sposób kompleksowy historię budowy Holdingu i moment jego upadku – co stanowi obecnie przedmiot batalii sądowej 2.200 akcjonariuszy o odszkodowanie za utratę wartości akcji SSPH S.A. Pełnomocnikami Grupy Akcjonariuszy w postępowaniu sądowym są: radca prawny Barbara Domańska, adwokat Piotr Barcz oraz adwokat dr Wojciech Wąsowicz.