Miesiąc: wrzesień 2026

W ostatnim czasie z sukcesem zakończyliśmy sprawę, w której Gmina pozwała naszego Klienta Spółdzielnię Mieszkaniową o zwrot bonifikaty udzielonej przy sprzedaży nieruchomości gruntowych wraz z odsetkami.

 

Nieruchomości zostały nabyte przez Spółdzielnię w 2005 r., natomiast w 2015 r. ustanowiono odrębną własność lokali na rzecz osób niebędących członkami Spółdzielni. Gmina uznała, że doszło tym samym do naruszenia warunków udzielenia bonifikaty i zażądała jej zwrotu wraz z odsetkami liczonymi od 2015 r.

 

Nasza argumentacja opierała się przede wszystkim na tym, że w okresie pomiędzy nabyciem nieruchomości a przeniesieniem ich własności ustawodawca zmienił przepisy, znosząc warunek przeniesienia własności wyłącznie na rzecz członków Spółdzielni. Nowelizacja nie zawierała tzw. przepisów przejściowych.

 

Wskazywaliśmy, że w przypadku złożonej czynności prawnej dla oceny jej skutków należy uwzględnić stan prawny obowiązujący w chwili ostatniego etapu tej czynności, a nie wyłącznie przepisy obowiązujące w momencie pierwotnego nabycia.

 

Sąd I instancji w całości podzielił naszą argumentację. Gmina złożyła apelację, jednak również Sąd II instancji potwierdził prawidłowość naszego stanowiska. Wyrok jest prawomocny.

 

W rezultacie nasz Klient uniknął obowiązku zwrotu bonifikaty wraz z wieloletnimi odsetkami, a także odzyskał wszystkie koszty poniesione w toku postępowania.

 

To kolejna sprawa, w której dokładna analiza zmieniającego się stanu prawnego oraz właściwa strategia procesowa pozwoliły skutecznie zabezpieczyć interes naszego Klienta.

 

Każda sprawa wymaga indywidualnego podejścia, a często to właśnie szczegółowa analiza przepisów i ich zmian okazuje się kluczowa dla osiągnięcia korzystnego rezultatu.

 

Sprawa prowadzona była przez r. pr. Katarzynę Szelepajło oraz apl. adw. Aleksandrę Lejk.

 

W ostatnim czasie zakończyliśmy z sukcesem spór z Getin Noble Bank S.A. w upadłości. Postępowanie rozpoczęło się od pozwu banku o zapłatę, po wypowiedzeniu umowy kredytowej, zaś sprawa na przestrzeni ostatnich lat obejmowała przeprowadzenie opinii biegłego oraz szczegółową analizę treści umowy i sposobu jej wykonywania – z uwagi na podniesiony przez nas zarzut nieważności umowy kredytowej powiązanej z walutą CHF.

 

Po przeprowadzeniu obszernego postępowania dowodowego, Sąd I instancji podzielił nasze stanowisko uznając, że umowa kredytowa jest nieważna. Konsekwencją stało się jednak zasądzenie na rzecz syndyka masy upadłości banku nominalnej kwoty wypłaconego kapitału kredytu, mimo że z ustaleń sprawy wynikało, iż Klient spłacił już tą kwotę ze znaczną nadwyżką.

 

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, wnieśliśmy apelację wskazując, że mimo podzielenia zarzutu nieważności umowy, skoro kredytobiorca w toku wykonywania nieważnej umowy zwrócił już bankowi całość otrzymanego kapitału, a nawet uiścił świadczenia przekraczające jego wartość, to nie istnieje żadne rzeczywiste wzbogacenie po jego stronie.

 

Sąd Apelacyjny w Szczecinie podzielił argumentację przedstawioną w apelacji. W uzasadnieniu wskazał, że nieważność umowy sama przez się nie uzasadnia zasądzenia na rzecz banku nominalnej kwoty wypłaconego kapitału, jeżeli z ustalonego stanu faktycznego wynika, że kapitał ten został już w całości ekonomicznie zwrócony poprzez świadczenia spełnione przez kredytobiorcę. Instytucja bezpodstawnego wzbogacenia nie służy bowiem przyznawaniu świadczeń oderwanych od rzeczywistego stanu majątkowego stron, lecz eliminacji istniejącego wzbogacenia uzyskanego kosztem innej osoby. Rozstrzygnięcie to oznacza zatem, że sąd nie ograniczył się wyłącznie do formalnego stwierdzenia nieważności umowy, lecz zbadał rzeczywisty efekt ekonomiczny wzajemnych rozliczeń stron. Jeżeli kapitał został już faktycznie zwrócony poprzez dokonane spłaty, brak jest podstaw do ponownego zasądzania tej samej kwoty na rzecz banku (tutaj: syndyka).

 

Opisywana sprawa pokazuje, że nawet wieloletni proces zakończony niekorzystnym w części wyrokiem pierwszej instancji może zostać skutecznie zmieniony na etapie postępowania apelacyjnego. Efektem postępowania przed Sądem Apelacyjnym było bowiem potwierdzenie dwóch niezwykle istotnych kwestii. Po pierwsze, nieważność umowy kredytowej może zostać stwierdzona także wtedy, gdy kredytobiorca nie posiada statusu konsumenta. Po drugie, samo ustalenie nieważności umowy nie oznacza automatycznie, że bankowi przysługuje roszczenie o zwrot kapitału. Rozliczenia stron nieważnej umowy nie mogą bowiem abstrahować od rzeczywistego stanu majątkowego. Jeżeli kredytobiorca ekonomicznie zwrócił już otrzymany kapitał, nie ma podstaw do jego ponownego zasądzenia wyłącznie z tego powodu, że umowa została uznana za nieważną.

Sprawę prowadzili r.pr. Joanna Zarzycka oraz adw. Piotr Barcz