Autor: kancelaria

W dniu 10 czerwca 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-609/19 i C-776/19-C-782/19 wypowiedział się na temat przedawnienia roszczeń Frankowiczów w sposób korzystny dla kredytobiorców.

Wskazano, że wobec konsumenta, który zawarł umowę kredytu denominowanego w walucie obcej i który nie ma wiedzy o nieuczciwym charakterze warunku zawartego w umowie, nie może obowiązywać jakikolwiek termin przedawnienia i może on w każdym czasie wystąpić z powództwem o stwierdzenie nieważności umowy.

Ponadto Trybunał wskazał, że termin przedawnienia roszczenia o zwrot kwot wpłaconych na rzecz banku, nie może upłynąć zanim konsument dowie się o nieuczciwym charakterze postanowień umowy. Istotne pozostaje także stwierdzenie przez TSUE, że nie spełnia wymogu przejrzystości przekazywanie konsumentowi informacji, nawet licznych, jeżeli opierają się one na założeniu, że kurs waluty pozostaje stabilny przez cały okres obowiązywania umowy.

Powyższe potwierdza dotychczasowe stanowisko kredytobiorców występujących z pozwami o stwierdzenie nieważności oraz zwrot wszelkich kwot wpłaconych w oparciu o nieważną umowę kredytu. Banki próbują bronić się przed zarzutami kredytobiorców wskazując, że przed zawarciem umowy przekazywano klientom informacje o wahaniach kursów walut. TSUE potwierdza jednak, że udzielane w praktyce informacje nie były wyczerpujące i rzetelne, a zatem nie wyłączają odpowiedzialności banków.

Ponadto w dniu 1 czerwca 2021 r. TSUE w sprawie C-268/19 wypowiedział się na temat skuteczności zawarcia aneksów do umowy zawierającej nieuczciwe postanowienia. TSUE potwierdził dotychczasową linię orzeczniczą wskazując, że nie ma możliwości zmiany nieważnego postanowienia umownego w drodze aneksu, jeśli kredytobiorca nie wiedział o jego nieuczciwym charakterze. Kredytobiorca musiałby bowiem wyrazić dobrowolną i świadomą zgodę na dokonanie zmian w umowie.

Kancelaria prowadzi postępowania sądowe dotyczące kredytów frankowych (CHF), także w sprawach w których kredyt został spłacony wiele lat temu.

W przypadku jakichkolwiek pytań lub wątpliwości, zapraszamy do kontaktu (link do zakładki na stronie z kontaktem).

Szanowni Państwo,

informujemy, że Kancelaria w ekspresowym tempie (3 miesiące) uzyskała wyrok w Sądzie Okręgowym w Szczecinie ustalający, że umowa kredytu zawarta z BRE Bank S.A. (poprzednikiem prawnym mBank) jest nieważna, a także zasądzający od pozwanego banku wszystkie wpłaty uiszczone do tej pory przez kredytobiorców – zarówno wpłacone w PLN, jak i po zawarciu aneksu – w CHF tj. zasądzenie na podstawie tzw. teorii dwóch kondykcji.

Pozew został złożony w Sądzie w połowie lutego 2021 r., a w dniu 31 maja 2021 r. zapadł w sprawie wyrok. W sprawie odbyła się tylko jedna rozprawa, na której przesłuchano powodów. Szybkość sprawy wynika głównie z tego, że Sąd nie potrzebował dowodu z opinii biegłego, bowiem zdaniem Sądu ewentualny biegły miałby wykazać fakty nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro wyliczenia roszczenia oparte są na zaświadczeniu wydanym przez sam pozwany bank.

Co istotne Sąd I instancji dodatkowo wskazał w ustnych motywach rozstrzygnięcia, że wyrok TSUE z dnia 29 kwietnia 2021 r., C-19/20, nie zmienił niczego w sytuacji kredytobiorców i potwierdza dotychczasowe, korzystne dla nich orzecznictwo. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że aneks zawarty przez strony dotyczący umożliwienia spłat kredytu bezpośrednio w CHF nie ma znaczenia dla oceny nieważności umowy, bowiem kredytobiorcy nie wyrazili w nim świadomej i wolnej zgody na związanie niedozwolonymi klauzulami w umowie.

Wyrokiem z dnia 30 października 2018 r. o sygn. K 7/15 Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją RP art. 115 a ustawy o Policji.

Zgodnie z tym przepisem, „Ekwiwalent pieniężny za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte osiem godzin niewykorzystanego czasu wolnego ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym”. Zdaniem Trybunału, policjanci nie otrzymywali pełnej rekompensaty poniesionej straty za niewykorzystany urlop. W uzasadnieniu wyroku Trybunał zaznaczył, że: ,,Obowiązujące zasady obliczania ekwiwalentu powodują, że policjanci za każdy dzień niewykorzystanego urlopu otrzymują tylko 73 % dziennego uposażenia, a więc nie jest to pełna rekompensata poniesionej straty”. Prowadziło to do naruszenia istoty corocznego płatnego urlopu chronionego przez Konstytucję RP.

Wykonując wyrok Trybunału ustawodawca w przepisie art. 1 pkt 16 specustawy zmienił treść art. 115a ustawy o Policji. Brzmienie obowiązujące od 1 października 2020 r. jest następujące: ,,Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym”. Jednocześnie w przepisie art. 9 ust. 1 specustawy wprowadził regulację o następującej treści: ,,Przepis art. 115a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r.”.

Na pierwszy rzut oka wydawać by się było, że ww. rozwiązanie jest korzystne dla byłych funkcjonariuszy Policji. Niemniej jednak pod dogłębnej analizie ww. przepisu przejściowego dojść należy do przekonania, że do funkcjonariuszy Policji zwolnionych ze służby przed 06 listopada 2018 r. znajduje zastosowanie przepis art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie wyroku Trybunału, a zatem uznanego za niezgodnego z Konstytucją RP.

W konsekwencji część wojewódzkich sądów administracyjnych oddaliło skargi byłych funkcjonariuszy Policji skarżących niekorzystne dla nich decyzje organów Policji odmawiające im ponownego przeliczenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz urlop dodatkowy.

Z drugiej jednak strony m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 17 marca 2021 r. o sygn. II SA/Ke 103/21 uznał wtórną niekonstytucyjność ww. zapisu i z tegoż względu uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego i decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że: ,,W szczególności, nie można przyjąć, aby art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowił przeszkodę do zastosowania w stanie faktycznym sprawy art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2020 r., nadanym ustawą nowelizującą. Taka interpretacja wynika z przyjęcia wtórnej, oczywistej niekonstytucyjności normy odczytywanej z omawianych regulacji i nie było podstaw, aby z tego powodu odmawiać skarżącemu prawa do wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop”.

Powyższe rozstrzygnięcie uznać należy za słuszne, albowiem respektuje wyrok Trybunału i tym samym umożliwia byłemu skarżącemu funkcjonariuszowi Policji ponowne przeliczenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz urlop dodatkowy.

Informujemy, że Kancelaria zajmuje się sprawami związanymi z poruszanymi w artykule kwestiami, a w szczególności reprezentowaniem strony w postępowaniu przed organami Policji oraz sądowo administracyjnym.

Szanowni Państwo,

zapraszamy na spotkanie on-line na temat wpływu najnowszego orzecznictwa TSUE i SN na tzw. sprawy frankowe, które poprowadzi adw. Piotr Barcz wraz z r. pr. Oskarem Lipińskim. Podczas webinaru omówione zostaną zagadnienia istotne z punktu widzenia kredytobiorców, zarówno w kontekście toczących się postępowań sądowych, jak i z punktu widzenia osób rozważających wystąpienie z pozwem przeciwko bankowi. Przedmiotem analizy będzie m.in. wyrok TSUE z dnia 29 kwietnia 2021 r., a także przyszłe orzeczenia SN, których wydanie zaplanowano na dzień 7 maja 2021 r. oraz na dzień 11 maja 2021 r. Podczas spotkania poruszone zostaną także takie zagadnienia jak wynagrodzenie za korzystanie z kapitału, przedawnienie roszczeń czy propozycje ugód z bankami.

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=283242326679833&id=103479051322829

Na gruncie polskiego systemu prawnego utrata przysłowiowego ,,prawka” jest możliwa w różnych przypadkach – powyższy artykuł skupia się na kwestii utraty prawa jazdy i zakazu prowadzenia pojazdów z punktu widzenia przepisów kodeksu karnego i kodeksu wykroczeń.

Kwestię zatrzymania prawa jazdy przez policjanta reguluje art. 135 ustawy prawo o ruchu drogowym. Przepis ten wskazuje przypadki obligatoryjnego i fakultatywnego zatrzymania prawa jazdy.

I tak: policjant zatrzyma wydane w kraju prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku m.in. uzasadnionego podejrzenia, że kierujący pojazdem znajduje się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu, natomiast może zatrzymać wydane w kraju prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że kierowca popełnił przestępstwo lub wykroczenie, za które może być orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów. W tym drugim przypadku otrzymane od policjanta pokwitowanie uprawnia do kierowania pojazdem w ciągu 7 dni. Zatrzymanie wydanego w kraju prawa jazdy następuje w formie elektronicznej.

Procedura wydania postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy w ww. przypadkach przebiega następująco: postanowienie takie wydaje w terminie 14 dni odpowiednio od dnia otrzymania informacji o zatrzymaniu prawa jazdy albo od dnia otrzymania prawa jazdy:

1. prokurator – w toku postępowania przygotowawczego, a sąd – po przekazaniu sprawy do sądu;
2. w sprawie o wykroczenie – sąd właściwy do rozpoznania sprawy.

O wydaniu postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy zawiadamia się właściwego starostę. Na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy służy zażalenie.

Jeśli zaś chodzi o wykroczenia, za które może być orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów to są to m.in. wykroczenie spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym (art. 86 § 1 k.w.) czy też wykroczenie niezastosowania się do sygnału lub polecenia w ruchu drogowym (art. § 92 § 2 k.w.). Zakaz prowadzenia pojazdów orzeka się zaś m.in. za wykroczenie prowadzenia pojazdu w stanie po użyciu alkoholu (art. 87 § 1 k.w.).

Jeśli zaś chodzi o przestępstwa to sąd  może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w razie skazania za przestępstwo określone w:

1. 178b k.k. (niedostosowanie się do polecenia zatrzymania pojazdu) lub art. 180a k.k. (prowadzenie pojazdu po cofnięciu uprawnień);
2. 244 k.k. (niestosowanie się do orzeczonych środków karnych), jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.

Sąd orzeka, na okres nie krótszy niż 3 lata, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego powyżej był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173 (katastrofa w komunikacji), art. 174 (sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy w komunikacji) lub art. 177 (spowodowanie wypadku w komunikacji).

W przypadku wykroczeń orzeka się zakaz od 6 miesięcy do lat 3, natomiast w przypadku przestępstw – od roku do lat 15 (z wyjątkami przewidzianymi w ustawie). Orzeczony zakaz biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia, z tymże na poczet orzeczonego zakazu zalicza się okres zatrzymania prawa jazdy lub innego dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu.

Z punktu widzenia poruszanego zagadnienia należy odróżnić kwestię prowadzenia pojazdu bez uprawnień, tj. sytuację, gdy dana osoba nigdy nie uzyskała prawa jazdy (wykroczenie uregulowane w art. 94 § 1 k.w., za które może być orzeczona kara grzywny, a także może być orzeczony dodatkowo zakaz prowadzenia pojazdów) od prowadzenia pojazdu po cofnięciu uprawnień (przestępstwo uregulowane w art. 180a k.k., za które może być orzeczona kara grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat dwóch, przestępstwo to polega na niestosowaniu się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami) oraz od prowadzenia pojazdu mimo orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdu jako środek karny (przestępstwo uregulowane w art. 244 k.k., za które może być orzeczona kara pozbawienia wolności od trzech miesięcy do lat pięciu). Jeżeli sprawca popełnił czyn z art. 180a k.k. w czasie trwania zakazu prowadzenia pojazdów i zakaz ten obejmuje pojazd, jakim kierował sprawca, oba te przepisy powinny znaleźć się w kwalifikacji prawnej czynu; przepisem surowszym jest wówczas art. 244 k.k. i to na podstawie tego przepisu sąd wymierza karę.

Informujemy, że Kancelaria zajmuje się sprawami związanymi z poruszanymi w artykule kwestiami, a w szczególności obroną w postępowaniu karnym i w sprawach o wykroczenia.

Szanowni Państwo, z okazji nadchodzących świąt Wielkiej Nocy, życzymy wszystkim zdrowych, wesołych i spokojnych Świąt, spędzonych z dala od trosk codziennych.

Zespół Kancelarii

BD Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów

Barcz – Domańska

Szanowni Państwo,

w ostatnim czasie zapadł bardzo ważny wyrok dotyczący przedsiębiorców posiadających kredyty CHF.

Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z dnia 21 grudnia 2020 r., XXVI GC 586/20 w sprawie wskazał, że umowa kredytu w CHF to „kombinacja umowy kredytu złotowego zmodyfikowanego o instrument pochodny w postaci swapa walutowo-odsetkowego (CIRS)” i ma na celu obejście ustawy, co czyni taką umowę nieważną.

Sądy zaczęły zatem dostrzegać inną argumentację dotyczącą nieważności umowy kredytu CHF, niż wyłącznie skutek abuzywnych zapisów w umowie. Powyższa informacja cieszy jeszcze bardziej, bowiem argumentacja dotycząca instrumentu finansowego była przytaczana przez Kancelarię już na samym początku drogi z postępowaniami sądowymi w sprawach kredytów CHF, tj. od 2014 r. Sądy potrzebowały aż 7 lat aby dostrzec sedno problemów kredytów frankowych i wbudowanego w nie mechanizmu indeksacji, który w rzeczywistości odpowiada definicji instrumentu finansowego z ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Taka klasyfikacja umowy powoduje konieczność spełnienia obowiązków informacyjnych zawartych w dyrektywie MIFID ( tj. Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych), których w tego rodzaju umowach kredytowych nie spełniono. Klienci nie byli informowani o tym, że bank zawarł w umowie kredytu instrument finansowy, jako transakcję pozagiełdową, co jest sprzeczne z prawem.

Przedsiębiorcy nie mogą powoływać się na status konsumenta i abuzywne postanowienia umowne, co sprawia że dochodzenie przez nich roszczeń związanych z zawartymi kredytami CHF jest utrudnione, jednak, jak pokazuje treść uzasadnienia przytoczonego wyroku, nie jest niemożliwe. Są bowiem także inne powody uznania takiej umowy za nieważną. Zapadły wyrok z pewnością pozwoli na wzmocnienie argumentacji i polepszy sytuację przedsiębiorców w sporach sądowych dotyczących tzw. kredytów frankowych.

Informujemy, że Kancelaria zajmuje się również dochodzeniem roszczeń związanych z kredytami CHF zawartymi przez przedsiębiorców.

 

Szanowni Państwo,

w ostatnim czasie coraz częściej docierają do nas informacje o propozycjach ze strony banków oferujących w przeszłości kredyty powiązane z CHF, co do zawierania z kredytobiorcami ugód sądowych czy też pozasądowych. Zalecenia takie skierował do banków przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego, który uważa że w ten sposób można rozwiązać problem kredytów udzielonych w CHF. W szczególności skupiono się na rozwiązaniu w postaci przewalutowania kredytu i rozliczania się z bankiem tak, jak gdyby kredyt od samego początku był kredytem złotowym, oprocentowanym według WIBOR.

Kancelaria zaleca ostrożność kredytobiorcom w podejmowaniu samodzielnych decyzji co do zawierania z bankami ugód. Ugody te nie są bowiem adekwatnymi rozwiązaniami do roszczeń, jakich kredytobiorcy mogą skutecznie dochodzić w postępowaniach sądowych. Co więcej, ugody te chronią w znacznej mierze interes banków, a nie kredytobiorców. Według wstępnych szacunków Komisji Nadzoru Finansowego, w przypadku realizacji scenariusza ugód sądowych na opcję przewalutowania kredytu na kredyt złotowy z oprocentowaniem WIBOR, koszt dla sektora bankowego wyniósłby 34,5 mld złotych, podczas gdy przy unieważnieniu umów– 234 mld złotych. Nie należy jednak zapominać, że sektor bankowy wzbogacił się na udzieleniu kredytobiorcom kredytów powiązanych z walutą CHF, a brak stosownej sankcji za stosowanie w umowach niedozwolonych postanowień, tak naprawdę zezwoli bankom na dalsze stosowanie nieuczciwych praktyk.

Obecnie najczęstszymi rozstrzygnięciami sądów w przypadku kredytobiorców, którzy zdecydowali się wystąpić na drogę postępowania sądowego, są unieważnienia całych umów. Proponowana przez banki treść ugody nie jest zatem korzystna, skoro klient w przypadku nieważności nie jest związany dalej umową i następuje zwrot wzajemnie uiszczonych świadczeń.

Ugoda taka nie jest również korzystna w przypadku tzw. „odfrankowienia” umowy. Wówczas umowa podobnie jak przy proponowanych warunkach ugody, również zostaje uznana za kredyt złotowy, z tą jednak istotną różnicą, że oprocentowanie kredytu oparte jest o stopę LIBOR, a nie WIBOR, a zatem oprocentowanie znacznie korzystniejsze od proponowanego przez bank w ugodzie. Ponadto
w przypadku postępowania sądowego nie ma wątpliwości co do wysokości powstałej nadpłaty i jej zwrotu na rzecz kredytobiorców.

Celem zobrazowania ugody na warunkach KNF z rozstrzygnięciami sądów odsyłamy do symulacji przeprowadzonej przez Stowarzyszenie Stop Bankowemu Bezprawiu https://www.bankowebezprawie.pl/ugody-knf/

Wobec powyższego nie rekomendujemy Państwu zawierania ugód proponowanych przez banki bez uprzedniej konsultacji z prawnikiem i rozważenia, czy przedstawiona propozycja jest dla Państwa korzystna. Zachęcamy do kontaktu z Kancelarią wszystkie osoby, które otrzymały od banku treść ugody i chciałby przeanalizować jej treść i skutki.

Szanowni Państwo,

informujemy że w dniu 25 lutego 2021 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie po ponad 5 latach procesu, wydał kolejny korzystny dla kredytobiorców wyrok w sprawie kredytu indeksowanego kursem CHF, którego umowa została zawarta w 2006 r. z ówczesnym BRE Bank S.A.

Decyzją Sądu kredytobiorcy wygrali powództwo w całości, otrzymując zwrot nadpłaconych ponad udzielony kapitał kredytu kwot wraz z odsetkami i kosztami zastępstwa procesowego.  Sąd wskazał, że umowa jest nieważna z uwagi na znajdujące się w niej postanowienia abuzywne, które nie wiążą kredytobiorców, a bez nich umowy nie da się wykonać. Zwrócono także uwagę na brak precyzyjnego określenia w umowie warunków zmian oprocentowania, które dodatkowo  świadczą o nieważności całej umowy.

Istotne jest, że sprawa została wytoczona w 2015 r., a zatem jeszcze przed wypracowaniem obecnej linii orzeczniczej i przy dopuszczaniu dowodów z opinii biegłego sądowego na okoliczności, które w obecnych realiach nie powinny być wzięte pod uwagę np. uzupełniając luki w umowie kursem średnim NBP. Pomimo wielu opinii uzupełniających biegłego sądowego, Sąd i tak zdecydował o nieważności całej umowy. W międzyczasie kredytobiorcy zdążyli spłacić cały kredyt, żądając zapłaty tylko nadpłaconych ponad udzielony kapitał kwot.

Informujemy, że Kancelaria zajmuje się prowadzeniem postępowań sądowych w sprawie kredytów powiązanych z walutą CHF. Zachęcamy do  kontaktu wszystkie zainteresowane osoby.

Szanowni Państwo,

z radością informujemy, że w dniu 20 stycznia 2021 r. przed Sądem Okręgowym w Szczecinie zapadł wyrok w sprawie o odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłe z wykonania wyroku wydanego przez Wojskowy Sąd Rejonowy we Wrocławiu dnia 26 maja 1953 r.

Wyrokiem z 1953 r. dwudziestodwuletni działacz opozycji został skazany na karę 6 lat więzienia oraz 2 lata utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych. Na podstawie ustawy o amnestii orzeczona kara została złagodzona do lat 4, a następnie zamienioną ją na 2 lata pracy w kopalni. Z uwagi na śmierć represjonowanego, po prawie 70 latach od wykonania kary, z wnioskiem o zapłatę wystąpiły jego dzieci. Sąd Okręgowy w Szczecinie uznał, że osobom uprawnionym należy się od Skarbu Państwa zadośćuczynienie w kwocie 528.000,00 zł oraz odszkodowanie w kwocie 24.094,00 zł. Wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie jest nieprawomocny.

Podstawą do wystąpienia z wnioskiem o zadośćuczynienie i odszkodowanie jest ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego zgodnie z którą, osobom, które w okresie komunizmu były internowane lub represjonowane przez organy ścigania przysługuje odszkodowanie za poniesione szkody oraz zadośćuczynienie za doznane krzywdy wynikłe z wydania lub wykonania orzeczenia. Zgodnie z ustawą, w razie śmierci osoby represjonowanej uprawnienie to przechodzi na jej małżonka, dzieci oraz rodziców. Należy jednak pamiętać również o kwestii dziedziczenia po ww. osobach.

Informujemy, że Kancelaria obsługuje klientów z całego kraju i zapewnia kompleksową pomoc w dopełnieniu wszelkich formalności, złożeniu wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie, a ostatecznie w uzyskaniu jak najwyższego świadczenia dla osób uprawnionych.

Z poważaniem

r. pr. Barbara Domańska

adw. Piotr Barcz