Autor: kancelaria

Szanowni Państwo,

z dumą i radością informujemy, że nasz zespół niebawem wzbogaci się o kolejne radczynie prawne – apl. radc. Sara Ciołek oraz apl. radc. Eliza Napieralska z wynikiem pozytywnym zdały egzamin radcowski.

Gratulujemy!

Zespół kancelarii BD Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów Barcz – Domańska.

Szanowni Państwo,

z radością informujemy, że po niemal 6 latach procesu, prawomocnym wyrokiem z dnia 26 maja 2022 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, zgodnie z żądaniem Klientki Kancelarii, w całości pozbawił wykonalności tytuł wykonawczy w postaci bankowego tytułu wykonawczego wystawionego przez Euro Bank S.A. we Wrocławiu uznając, że umowa kredytu hipotecznego waloryzowanego kursem CHF, w związku z którą pozwany bank wszczął postępowanie egzekucyjne, jest w całości nieważna.

Sprawa była dwukrotnie rozpatrywana przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, bowiem za pierwszym razem – w 2018 r. – Sąd Apelacyjny uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z 22 czerwca 2017 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania wskazując, że z przyjęcia przez Sąd I instancji abuzywności klauzuli indeksacyjnej nie zostały wyciągnięte prawidłowe wnioski, ponieważ nie powoduje ono nieważności umowy, a jedynie brak związania niedozwoloną klauzulą. Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie było więc podstaw do pozbawienia tytułu wykonalności w całości a koniecznym stało się ustalenie, czy abuzywność ma wpływ na wysokość świadczeń stron. Dodatkowo Sąd wskazał, że pominięcie dowodu z opinii biegłego wnioskowanego przez pozwaną było uchybieniem, które doprowadziło do nierozpoznania istoty sporu.

Po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Legnicy, wyrokiem z dnia 17 września 2021 r. Sąd podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko co do nieważności umowy kredytu waloryzowanego kursem CHF w całości i braku konieczności powoływania dowodu z opinii biegłego sądowego. Powyższe orzeczenie zostało obecnie utrzymane w mocy przez Sąd Apelacyjny.

Długotrwałość omawianego postępowania sądowego wynika z faktu, że jeszcze w 2018 r. kwestia skutków zastosowania w umowach kredytów waloryzowanych kursem CHF klauzul niedozwolonych była sporna. Obecnie orzecznictwo zarówno sądów krajowych jak i TSUE stoi na stanowisku, że sankcją dla powyższego jest nieważność umowy w całości. Dodatkowo ugruntowało się stanowisko, że co do zasady nie ma konieczności przeprowadzania dowodu z opinii biegłego sądowego, bowiem wszelkie wyliczenia opierają się na zaświadczeniach wydawanych przez banki.

Przypominamy o możliwości kontaktu z Kancelarią w sprawach dot. kredytów frankowych przez Facebook’a lub:

tel.: + 48 91 484 29 35

e-mail: kancelaria@radcaprawny-bd.pl

Szanowni Państwo,

z radością informujemy, że kolejni Klienci Kancelarii uzyskali korzystny wyrok w sporze z Bankiem Millennium.

Wyrokiem z dnia 12 maja 2022 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie oddalił w całości apelację banku prawomocnie ustalając w ten sposób, że umowa kredytu waloryzowanego kursem CHF, zawarta w 2007 r., jest nieważna, zaś zasądzenie na rzecz kredytobiorcy zwrotu wszystkich uiszczonych wpłat na rzecz Banku, zgodnie z teorią dwóch kondykcji, jest w pełni zasadne. Co istotne, Sąd odniósł się również do zarzutu zatrzymania sformułowanego przez Bank podnosząc, że zarzut ten nie może być uznany za skuteczny albowiem stanowi on nadużycie prawa. Bank zgłosił go po ponad roku od wszczęcia postępowania, a co więcej przysługuje mu dalej idący zarzut, tj. zarzut potrącenia. Tym samym stanowisko kredytobiorcy zostało w pełni uwzględnione.

Przypominamy o możliwości kontaktu z Kancelarią w sprawach dot. kredytów frankowych przez Facebook’a lub:
tel.: + 48 91 484 29 35
e-mail: kancelaria@radcaprawny-bd.pl

Szanowni Państwo,

z radością informujemy o wyroku wydanym w dniu 24 marca 2022 r. przez Sąd Okręgowy w Częstochowie, którym zasądzono na rzecz naszych Klientów kwoty po 249.900,00 zł (łącznie 499.800,00 zł) tytułem zadośćuczynienia za krzywdy doznane przez ich ojca w związku z niesłusznym skazaniem za działalność opozycyjną w okresie PRL oraz koszty procesu.

Wyrokiem byłego Wojskowego Sądu Rejonowego w Koszalinie z 1952 r., utrzymanym następnie w mocy przez były Najwyższy Sąd Wojskowy w Warszawie, ojciec naszych klientów został skazany na karę 5 lat pozbawienia wolności, karę 2 lat utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych oraz przepadek całego mienia na rzecz Skarbu Państwa. Powyższy wyrok został następnie złagodzony ustawą o amnestii. Ostatecznie skazany odbył karę ponad 19 miesięcy w warunkach Zakładu Karnego oraz przepracował ponad 10 miesięcy w kopalni węgla „Dymitrow” w Bytomiu. Po przeszło 70 latach nasi Klienci w końcu otrzymali zadośćuczynienie za krzywdy wyrządzone ich rodzinie przez ówczesny aparat państwowy.

Wyrok jest nieprawomocny, natomiast Prokuratura Okręgowa w Częstochowie nie złożyła wniosku o uzasadnienie, dlatego też nie przysługuje jej prawo do złożenia apelacji.

Ponadto, w związku z orzeczonym przepadkiem mienia na rzecz Skarbu Państwa, w wyniku którego skazanemu odebrano dom wraz z przynależnym do niego gospodarstwem rolnym i całym dobytkiem, a tym samym pozbawiono naszych Klientów dachu nad głową, przez Sądem Okręgowym w Częstochowie prowadzimy również postępowanie o odszkodowanie.

Informujemy, że Kancelaria obsługuje klientów z całego kraju i zapewnia kompleksową pomoc w dopełnieniu wszelkich formalności, złożeniu wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie, a ostatecznie w uzyskaniu jak najwyższego świadczenia dla osób uprawnionych.

Szanowni Państwo,

z radością informujemy o wydanym w dniu 24 marca 2022 r. wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, w którym Sąd oddalił w całości apelację mBanku S.A. (następcy prawnego BRE Banku S.A.) od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 31 maja 2021 r. i zasądził na rzecz Klientów Kancelarii koszty postępowania.

Powyższe orzeczenie jest o tyle istotne, że w konsekwencji jego wydania uprawomocnił się przełomowy wyrok Sądu Okręgowego, który został wydany w zaledwie trzy miesiące od dnia wniesienia pozwu! Sąd Okręgowy ustalił nim, że umowa kredytu hipotecznego powiązanego z CHF, zawarta w 2006 r., jest nieważna. W konsekwencji powyższego, opierając się na tzw. teorii dwóch kondykcji, Sąd zasądził na rzecz Kredytobiorców kwotę 190.313,55 zł oraz kwotę 24.238,29 CHF, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W sprawie odbyła się tylko jedna rozprawa, na której Sąd przesłuchał powodów, a następnie wydał korzystny dla nich wyrok.

Potwierdzenie przez Sąd Apelacyjny prawidłowości działań Sądu Okręgowego, który pominął wszystkie wnioski dowodowe banku, w tym wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego, uznając, że ocena ważności umowy kredytu lub abuzywności jej postanowień to ocena prawna leżąca wyłącznie w gestii Sądu, zaś wysokość świadczeń spełnionych przez powodów wynika z przedłożonych przez nich zaświadczeń, może rzutować na szybkość procedowania w innych sprawach kredytów powiązanych z walutą CHF.

Z uwzględnieniem postępowania przed Sądem Apelacyjnym sprawa została prawomocnie zakończona w zaledwie trzynaście miesięcy.

Wyrok jest prawomocny.

Szanowni Państwo,

z radością informujemy o kolejnej wygranej klienta Kancelarii w sporze z bankiem o kredyt złotówkowy.

Powódka Nest Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie wniosła pozew o orzeczenie nakazem zapłaty, by pozwana uiściła na rzecz Banku kwotę 144.095,21 zł wraz z odsetkami umownymi. Ponadto powódka wniosła o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu pozwu, powódka wskazała, że zawarła z pozwaną umowę o udzielnie kredytu konsolidacyjnego. W wyniku niewykonania zobowiązań przez pozwaną wypowiedziała umowę i jednocześnie wezwała pozwaną do dobrowolnego spełnienia świadczenia.

Pozwana złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty wydanego przez Sąd, w którym zarzuciła między innymi nieprawidłowe wypowiedzenie umowy kredytu i brak podstaw do jego wypowiedzenia. Jednocześnie wskazując, że wypowiedzenie umowy nie zostało skutecznie doręczone, co skutkuje niewymagalnością dochodzonego przez bank roszczenia. Zdaniem pozwanej należało uznać, że umowa kredytu nie została wypowiedziana i nadal wiąże strony, zatem powinna być wykonywana, a żądanie zwrotu niespłaconego kredytu należy uznać za nieuzasadnione i przedwczesne.

Sąd I instancji uwzględnił przytoczoną przez pozwaną argumentację i uznał, że w kontekście zarzutów strony pozwanej dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy kluczowe było ustalenie, czy powódka przeprowadziła względem pozwanej postepowanie upominawcze prowadzące do wypowiedzenia umowy kredytowej w sposób zgodny z procedura przewidzianą w art. 75c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, a także zgodnie z postanowieniami zawartej pomiędzy stronami umowy kredytu konsolidacyjnego. Zdaniem Sądu I instancji opierając się na przedstawionych przez strony dowodach, powódka dokonała wypowiedzenia umowy w wadliwy sposób, bez wdrożenia procedury wynikającej z art. 75c ustawy Prawo bankowe. Sąd wskazał nadto, że powód, który uzasadniając żądanie pozwu powołuje się na skuteczne wypowiedzenie umowy kredytowej i dochodzi w związku z tym niespłaconego kapitału wraz z odsetkami umownymi od przeterminowanego zadłużenia, powinien w pierwszej kolejności wykazać skuteczność wypowiedzenia umowy, a następnie wysokość dochodzonego roszczenia. W ocenie Sądu I instancji dokonanie wypowiedzenia umowy kredytowej nie może być czynnością nagłą, zaskakującą dla kredytobiorcy, nawet, jeżeli istnieją podstawy do podjęcia go zgodnie z treścią umowy. Jest ono bardzo dotkliwe dla kredytobiorcy, dlatego skorzystanie z niego powinno nastąpić po wyczerpaniu  środków mniej dolegliwych.

Mając na względzie powyższe roszczenie powoda podlegało oddaleniu, albowiem powódka nie zdołał wykazać, że roszczenie o zwrot kredytu stało się wymagalne z chwilą jego wypowiedzenia, bowiem do takiego skutecznie nie doszło. Podkreślenia przy tym wymaga, iż żądanie swoje powódka wywodziła z faktu postawienia całego zobowiązania w stan wymagalności w związku z wypowiedzeniem umowy kredytu łączącej ją z pozwaną, a tym samym winna była wykazać, iż wypowiedzenie to było skuteczne.

Apelacja od powyższego wyroku złożona przez bak została oddalona.

Wyrok jest prawomocny.

Szanowni Państwo,

już od kilku miesięcy obserwujemy jak wzrasta wskaźnik WIBOR i to znacznie powyżej wzrostu stóp procentowych NBP. Od wskaźnika WIBOR zależy oprocentowanie milionów kredytów złotówkowych. Raty wzrastają, a kredytobiorcy zastanawiają się dlaczego. Odpowiedź jest prosta – banki, tak jak w przypadku kredytów frankowych, przewidziały dla siebie ukryte wynagrodzenie, które zawiera w sobie WIBOR.

Wykorzystując doświadczenie zdobyte w procesach o stwierdzenie nieważności umów kredytów frankowych, które prowadzimy od 2014 r., zauważyć możemy, że skala problemu dotyczącego WIBOR jest jednak o wiele większa i w niedługim czasie sądy zaleje kolejna fala pozwów kredytobiorców – tym razem złotówkowych.

Czym w rzeczywistości jest WIBOR? Jest to stopa procentowa, po jakiej banki udzielają pożyczek innym bankom. Wszycie go w ramy umowy ma w teorii pokrywać koszty pozyskania przez bank finansowania udzielonego kredytu. Powyższe nie ma jednak odzwierciedlenia w rzeczywistości. Obecnie WIBOR 6M siedmiokrotnie przewyższa koszty pożyczek na rynku międzybankowym, a w konsekwencji stanowi ukryte wynagrodzenie banków. Zgodnie z umową bank powinien zarabiać natomiast wyłącznie na ustalonej z kredytobiorcą marży.

Banki bronią się wskazując, że nie mają przecież wpływu na wartość wskaźnika WIBOR, który publikowany jest na stronie internetowej przez administratora tego wskaźnika, tj. GWP Benchmark S.A. z siedzibą w Warszawie. Nic bardziej mylnego. Spółka GWP Benchmark ustala bowiem wartość wskaźnika WIBOR na podstawie danych przesłanych przez banki. Dane te gromadzone są zaś niezgodnie z unijnym rozporządzeniem BMR.

Istotne jest bowiem, że po zreformowaniu stawki referencyjnej WIBOR, zgodnie z unijnym rozporządzeniem BMR w 2020 r., WIBOR wyliczany jest na podstawie rzeczywistych transakcji banków, po odrzuceniu skrajnych wartości i ustaleniu średniej arytmetycznej. Jak wynika jednak z dostępnych publicznie danych spółki GPW Benchmark, owych transakcji międzybankowych prawie nie ma, a jeśli są to 1-3 transakcje miesięcznie, pomimo tego, że stawka WIBOR wyliczana i publikowana jest każdego dnia. W takiej sytuacji następuje kwotowanie, które polega na tym, że banki których dane składają się na wyliczenie wskaźnika WIBOR, deklarują, po ile zawarłyby transakcje, gdyby miało do nich dojść. Skoro zatem w praktyce do takich transakcji nie dochodzi, to wskaźnik WIBOR nadal opiera się, w sposób niedopuszczalny, na czysto teoretycznych deklaracjach i tzw. ocenie eksperckiej, a zatem tak wyliczone oprocentowanie nie ma przełożenia na rzeczywistą sytuację na rynku.

Sytuacja analogiczna jak w przypadku kredytów frankowych, gdzie bank dowolnie ustalał tabele kursowe, po których następnie wyliczał zobowiązanie kredytobiorców. A mianowicie – banki mają bezpośredni wpływ na wysokość wskaźnika WIBOR. Przesyłając nierzetelne dane doprowadzają do ustalenia wartości tego wskaźnika na poziomie o wiele wyższym, niż koszty realnie przez nie ponoszone. Następnie do marży kredytu dodają WIBOR stanowiący dla nich dodatkowe, niczym nieuzasadnione wynagrodzenie.

Zauważyć przy tym należy, że wzrost WIBOR 6M stosowanego przez banki PKO B.P. S.A. i ING Bank Śląski S.A. jest o wiele wyższy niż w przypadku WIBOR 3M, co również nie znajduje żadnego uzasadnienia ekonomicznego i stanowi dodatkową marżę udzielonego kredytu.

Z uwagi na powyższe Kancelaria skierowała do banków, w imieniu klientów, pierwsze reklamacje umów kredytów w zakresie stawki referencyjnej WIBOR i w niedługim czasie złoży pierwsze pozwy do Sądu.

Informujemy o możliwości kontaktu z Kancelarią w sprawach dot. kredytów złotówkowych przez Facebook’a lub:
tel.: + 48 91 484 29 35
e-mail: kancelaria@radcaprawny-bd.pl

Szanowni Państwo,

informujemy o kolejnym sukcesie Kancelarii w sprawach karno-skarbowych.

W dniu 7 lutego 2022 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim klient Kancelarii został uniewinniony od zarzucanego mu czynu z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art.9 § 3 k.k.s. oraz czynu z art. 56 § 2 k.k.s. w zb. z art. 76 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i art. 9 § 3 k.k.s.

Oskarżonemu przedstawiono zarzuty, o to że jako prezes spółki z o. o. posłużył się nierzetelnymi fakturami VAT wystawionymi przez inny podmiot, niedokumentującymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Jednocześnie zarzucając, że podał nieprawdę w złożonej właściwemu organowi korekcie deklaracji na podatek od towarów i usług, co miało skutkować uszczupleniem należności publicznoprawnej oraz zawyżeniem podatku VAT do zwrotu.

Sąd Rejonowy w Gorzowie Wielkopolskim podzielił w całości argumentację obrońcy oskarżonego, adw. Piotra Barcza, który wskazywał, że czynu z art. 62 § 2 k.k.s. jak i czynu z art. 56 § 2 k.k.s. można dopuścić się jedynie umyślnie zarówno w zamiarze bezpośrednim jak i ewentualnym, a organ wnoszący akt oskarżenia nie wykazał aby działanie oskarżonego nosiło znamiona umyślności, co więcej wątpliwe było przypisanie nieumyślnego działania przez oskarżonego. Sąd uznał wskazania obrońcy iż, nie jest rolą oskarżonego weryfikacja prawidłowości działalności spółki, z którą dokonuje transakcji handlowych. Przeciętny obywatel prowadzący działalność gospodarczą nie posiada bowiem kompetencji, ani uprawnień śledczych, a działania organu stanowią wyłącznie próbę przeniesienia ciężaru wykrywania przestępstw z powołanych do tego instytucji na oskarżonego, któremu w razie ich nie wykonania czy nienależytego wykonania grozi odpowiedzialność karna.

Sąd w uzasadnieniu jednoznacznie wskazał, że jeśli działalność podmiotu, z którym oskarżony dokonywał transakcji handlowych nie została zakończona decyzją organów Państwa to oskarżony kierując się zaufaniem do instytucji i służb maił prawo do podjęcia współpracy z tym podmiotem i to na warunkach korzystniejszych niż, te które proponowała konkurencja. W ocenie Sądu normalnym jest bowiem zawieranie transakcji przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą na najkorzystniejszych dla siebie warunkach.

Wyrok jest nieprawomocny.