Autor: kancelaria

Fundacja rodzinna jako podmiot gospodarczy obowiązuje w polskim prawie podatkowym od roku. Zadaniem fundacji rodzinnej jest przede wszystkim konsolidacja majątku w jednym podmiocie, tj. fundacji – tak aby majątek wchodzący w jej skład pozostawał w rękach członków rodziny czy też osób najbliższych dla fundatora przez pokolenia. W niniejszym artykule wyjaśniamy, jak wygląda opodatkowanie fundacji rodzinnej oraz jakie są zalety założenia fundacji rodzinnej na gruncie podatkowym.

Opodatkowanie fundacji rodzinnej

Na wstępie należy wskazać, że fundacja rodzinna jako osoba prawna klasyfikuje się jako podatnik podatku dochodowego od osób prawnych (CIT), jednak co do zasady jest zwolniona podmiotowo z tego obowiązku. Podkreślenia wymaga, że od ww. zwolnienia ustawodawca przewidział wiele wyjątków, tak więc zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej jako ustawa o CIT) powyższe zwolnienie nie ma zastosowania do:

 

1. 1. podatku od przychodów z budynków, określonego w art. 24b ustawy o CIT,

1. 1. podatku od świadczeń fundacji, mienia polikwidacyjnego i ukrytych zysków, określonego
      w art. 24q ustawy o CIT (stawka podatku wynosi wówczas 15% podstawy opodatkowania),

1. 1. do działalności gospodarczej fundacji rodzinnej wykraczającej poza zakres określony w art. 5 ustawy z dnia 26 stycznia 2023 roku o fundacji rodzinnej (stawka podatku wynosi wówczas 25% podstawy opodatkowania),

1. 1. do osiąganych przez fundację rodzinną przychodów z najmu, dzierżawy lub innej umowy
      o podobnym charakterze, której przedmiotem jest przedsiębiorstwo, zorganizowana część przedsiębiorstwa lub składniki majątku służące prowadzeniu działalności przez beneficjenta, fundatora lub podmiot powiązany w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT z fundacją rodzinną, beneficjentem lub fundatorem, przy czym wielkość udziałów i praw, o których mowa w art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT.

Fundacje rodzinne są również podatnikami VAT, czyli muszą odprowadzać VAT w takim samym zakresie jak inne podmioty gospodarcze, o ile oczywiście prowadzą działalność gospodarczą podlegającą temu podatkowi. Ponadto, fundacja rodzinna odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie (łącznie) z fundatorem za jego zaległości podatkowe powstałe przed ustanowieniem fundacji rodzinnej. Zakres odpowiedzialności podatkowej fundacji rodzinnej jest ograniczony do wartości majątku wniesionego przez fundatora do fundacji rodzinnej.

Zalety założenia fundacji rodzinnej na gruncie podatkowym

Jak wskazano powyżej – z założenia fundacji rodzinnej płynie wiele zalet, tj. przede wszystkim wniesienie składników majątkowych do fundacji rodzinnej zarówno przez fundatora, jak i przez inne osoby nie powoduje powstanie obowiązku podatkowego. Tym samym założenie fundacji rodzinnej oraz przekazanie do niej majątku nie jest opodatkowane (brak PCC i CIT w tym zakresie). Bez znaczenia pozostaje również rodzaj aktywów wnoszonych do fundacji (czy będzie to wkład pieniężny, czy niepieniężny).

Kolejną zaletą fundacji rodzinnej jest fakt, że opodatkowanie następuje dopiero w momencie wypłaty świadczenia na rzecz beneficjenta lub zwrotu mienia po likwidacji fundacji, a stawka opodatkowania CIT wynosi 15% (brak jest możliwości odliczenia kosztów uzyskania przychodów i amortyzacji). Nadto, wypłaty z fundacji rodzinnej nie podlegają daninie solidarnościowej (podatek
dla najbogatszych) oraz składkom zdrowotnym i ubezpieczeniowym.

Beneficjenci będący osobami fizycznymi jako podatnicy PIT, są zwolnieni z podatku, jeśli należą do najbliższej rodziny. Chodzi tu o fundatora oraz jego małżonka, dzieci, rodziców, rodzeństwo, etc. (tzw. zerowa grupa podatkowa w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn).

Osoby zaliczane do I lub II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn zapłacą 10% PIT. Oso­by spo­za te­go krę­gu w przy­pad­ku uzy­ska­nia świad­cze­nia od fun­da­cji ro­dzin­nej za­pła­cą 15% PIT od war­to­ści otrzy­ma­ne­go świad­cze­nia.  

Warto również wiedzieć, że beneficjenci fundacji rodzinnej są zwolnieni od podatku od spadków i darowizn z tytułu uzyskanych świadczeń.

Fundacja rodzinna korzysta także ze zwolnienia z podatku od przychodów z zysków kapitałowych, w tym odsetek oraz dywidend otrzymywanych od spółek, w których posiada akcje lub udziały.

Opodatkowanie fundacji rodzinnej – podsumowanie

Opodatkowanie fundacji rodzinnej następuje na zasadach zbliżonych do tych funkcjonujących w przypadku estońskiego CIT, czyli jeśli są spełnione ustawowe warunki, to samo uzyskiwanie przychodów nie jest opodatkowane, natomiast ich wypłata beneficjentom już tak. Fundacja rodzinna jest co do zasady podmiotowo zwolniona z podatku dochodowego od osób prawnych. Przy czym należy zwrócić uwagę, że w momencie gdy fundacja rodzinna przekaże świadczenia na rzecz beneficjentów, konieczne będzie odprowadzenie podatku CIT w wysokości 15% podstawy opodatkowania. Nadto beneficjenci fundacji rodzinnej mogą skorzystać z pełnego zwolnienia w PIT bądź zapłacą PIT według stawki 10% lub 15%.

Autorem niniejszego artykułu jest adwokat Patrycja Banach.

Kontakt z Kancelarią możliwy jest przez Facebook’a lub:

☎️: + 48 91 484 29 35 ✉️: kancelaria@kancelaria-bd.pl

W odpowiedzi na Państwa pytania, przedstawiamy już trzecią część tzw. przewodnika po sprawach frankowych, z którego pozyskają Państwo wszelkie najważniejsze informacje dotyczące postępowań o zapłatę i ustalenie nieważności kredytu.

Ile wynosi opłata sądowa od pozwu?

Opłata sądowa od pozwu wynosi 1.000,00 zł. Ponadto, pełnomocnictwo udzielone pełnomocnikowi podlega opłacie w wysokości 17,00 zł

Czy podpisanie ugody z bankiem jest korzystne?

Warunki ugód proponowanych przez bank nigdy nie są korzystne dla kredytobiorców. Ugoda zazwyczaj nie oznacza pozbycia się całości zadłużenia.

Czy będę potrzebny przy jakichkolwiek czynnościach w toku sprawy?

Tak, w toku procesu kredytobiorcy są przesłuchiwani przed sądem. Jest to jedyna czynność, podczas której kredytobiorca „jest potrzebny”.

Czym jest zabezpieczenie powództwa?

Zabezpieczenie powództwa polega na zezwoleniu przez sąd na zaprzestanie dalszej spłaty kredytu już w niedługim czasie po wniesieniu pozwu.

Kredyt frankowy zaciągnięty (wspólnie) z byłym małżonkiem – co mogę zrobić?

Po rozwodzie każdy z małżonków może pozwać bank samodzielnie, ale byli małżonkowie mogą także pozwać bank wspólnie, co zdecydowanie usprawni przebieg postępowania.

Informujemy, że Kancelaria zajmuje się tematem kredytów frankowych od 2014 r. Udzielamy Klientom kompleksowej pomocy – poczynając od złożenia do banku reklamacji, przez poprowadzenie postępowania, wyegzekwowanie zasądzonych należności, aż po wykreślenie hipoteki z księgi wieczystej nieruchomości. Zachęcamy do kontaktu z Sekretariatem Kancelarii celem umówienia nieodpłatnego spotkania, na którym zostanie przeanalizowana Państwa umowa kredytu, a nadto przedstawione zostaną informacje o przysługujących Państwu względem banku roszczeniach.

Kontakt z Kancelarią w sprawach dot. kredytów frankowych możliwy jest przez Facebook’a lub:

☎️: + 48 91 484 29 35 ✉️: kancelaria@kancelaria-bd.pl

Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2024 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny (sygn. akt II AKa 409/23) zmienił wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu III Wydziału Karnego z dnia 8 września 2023 r. (sygn. akt III Ko 313/23) zasądzając łącznie na rzecz Klientek Kancelarii kwotę 1.070.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwotę 209.400,00 zł tytułem odszkodowania za niesłuszne skazanie ich Ojca – byłego działacza organizacji antykomunistycznej o nazwie „Armia Krajowa”, działającej w okresie PRL na południu Polski.

Ojciec naszych Klientek został zatrzymany i aresztowany w marcu 1946 r. przez funkcjonariuszy Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa i funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Przez wiele miesięcy znęcano się nad nim fizycznie i psychicznie w celu wymuszenia zeznań. Następnie wyrokiem wydanym w październiku 1946 r. został skazany na karę 5 lat więzienia z jednoczesnym pozbawieniem praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres lat 3. Większość kary pozbawienia wolności skazany odbywał w więzieniu we Wronkach, które określane było jeszcze przed Wojną jako „najcięższy kryminał II Rzeczypospolitej”. Wolność odzyskał dopiero w marcu 1951 r., jednak już nigdy nie wrócił do zdrowia fizycznego i psychicznego sprzed pozbawienia wolności.

Sprawa prowadzona była przez apl. adw. Paulinę Urbanowicz oraz adw. Piotra Barcza.

Wyrok jest prawomocny.

Informujemy, że BD Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów Barcz – Domańska obsługuje klientów z całego kraju oraz z zagranicy i zapewnia kompleksową pomoc w dopełnieniu wszelkich formalności, złożeniu wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie, a ostatecznie w uzyskaniu jak najwyższego świadczenia dla osób poszkodowanych przez aparat władzy komunistycznej oraz dla ich rodzin.

Kontakt z Kancelarią możliwy jest przez Facebook’a lub:

☎️: + 48 91 484 29 35 ✉️: kancelaria@kancelaria-bd.pl

Dotychczas kwestia należnych frankowiczom odsetek zasądzonych od banku na ich rzecz obok należności stanowiących sumę dotychczasowych wpłat nie była dostatecznie wyjaśniona. Banki w toku postępowań wytoczonych przez kredytobiorców, w celu „zablokowania” możliwości naliczania odsetek przysługujących frankowiczom korzystały z tzw. zarzutu (prawa) zatrzymania, a część sądów uwzględniała ten zarzut. Jednakże najnowsze orzeczenie TSUE z dnia 8 maja 2024 r. wydane w sprawie C – 424/22 rozwiewa wszelkie wątpliwości w tym zakresie – na korzyść kredytobiorców. TSUE wskazało, powołując się na treść znanej już frankowiczom dyrektywy 93/13/EWG, że banki jako instytucje finansowe nie mogą powoływać się na prawo zatrzymania, a zatem kredytobiorcom przysługują odsetki od banku za okres od dnia złożenia reklamacji (wezwania banku do zapłaty) do dnia uprawomocnienia się wyroku ustalającego nieważność umowy kredytu oraz zasądzającego zapłatę na rzecz kredytobiorcy.

Warto także wskazać, w odniesieniu do toczących się już postępowań frankowych, że korzystając z zarzutu zatrzymania banki próbowały uchronić swoje roszczenie o zwrot udostępnionego kredytobiorcy kapitału kredytu przed przedawnieniem. Zgodnie z obowiązującą aktualnie teorią dwóch kondykcji, po ustaleniu nieważności umowy kredytu przez sąd istnieją dwa odrębne roszczenia: kredytobiorcy o zwrot uiszczonych wpłat tytułem rat i kosztów okołokredytowych, a także banku o zwrot kapitału kredytu. Jednakże aby bank mógł dochodzić swojego roszczenia o zwrot kapitału, musi wnieść odrębne roszczenie w tym zakresie. Takie roszczenie jest często przedawnione, ponieważ jego bieg przedawnienia rozpoczyna się od momentu, kiedy kredytobiorca wezwał bank do zapłaty (złożył reklamację). Natomiast korzystając z zarzutu zatrzymania, przy uwzględnieniu tego zarzutu przez sąd w ramach postępowania o ustalenie nieważności umowy kredytu, banki były zobowiązane jedynie do zwrotu różnicy pomiędzy ww. wpłatami kredytobiorcy, nie musiały występować z odrębnym roszczeniem, uiszczały mniejsze odsetki na rzecz frankowicza i unikały przedawnienia ich roszczenia.

Podsumowując, TSUE wydając najnowsze orzeczenie wyraźnie wskazał, że korzystanie z prawa zatrzymania w sporach przeciwko kredytobiorcy ma charakter antykonsumencki i sprzeczny z prawem unijnym, a wydane postanowienie stanowi rozszerzenie wyroku TSUE C – 28/22 z grudnia 2023 r. Tym samym, TSUE potwierdził, że obawy tzw. frankowiczów o losy ich kredytów nie są uzasadnione ze względu na coraz większy zakres możliwych korzyści płynących z unieważnienia umów kredytu CHF.

Szanowni Państwo Akcjonariusze Stoczni Szczecińskiej „Porta Holding” S.A.,

uprzejmie informujemy, że w dniu 8 maja 2024 r. została uiszczona opłata od apelacji w wysokości 200.000,00 zł.

Wyjaśnienia wymaga, że na przełomie ostatnich dni, w wyniku czynności podjętych przez Kancelarię odnotowano wpływ wielu zaległych dopłat, jednak uzyskana należność nie okazała się w pełni wystarczająca na pokrycie całości przedmiotowej opłaty. W związku z powyższym, BD Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów Barcz – Domańska, działając w imieniu Reprezentanta Grupy Akcjonariuszy Krzysztofa Piotrowskiego ponownie wzywa Członków Grupy Akcjonariuszy do uregulowania należności wskazywanych w piśmie z dnia 18 września 2023 r., których termin zapłaty datowany był na dzień 31 października 2023 r.

Pełnomocnikami Grupy Akcjonariuszy w tej sprawie są: radca prawny Barbara Domańska, adwokat Piotr Barcz oraz adwokat dr Wojciech Wąsowicz.

Po wielu miesiącach oczekiwania i kilku godzinach narady składu całej Izby Cywilnej w dniu 25 kwietnia 2024 r. Sąd Najwyższy podjął uchwałę (sygn. akt: III CZP 25/22), w której ostatecznie rozstrzygnął zagadnienia prawne dotyczące tzw. kredytów frankowych. Na szczęście, obawy niektórych prawników okazały się nieuzasadnione, a Sąd Najwyższy podtrzymał dotychczasową linię orzeczniczą obowiązującą w sporach kredytobiorców z bankami. Co zatem wynika z uchwały?

Sąd Najwyższy potwierdził przede wszystkim, że jeśli postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów. To przeczy zatem licznym postulatom banków, aby umowa po wyeliminowaniu z niej abuzywnych klauzul mogła być uzupełniona przez inne regulacje, np. warunkujące wprowadzenie kursu NBP. Dodatkowo Sąd podkreślił, że w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym zakresie.

W odniesieniu natomiast do rozliczenia pomiędzy stronami umowy kredytu uznanej za nieważną Sąd Najwyższy zgodził się, że zasadnym jest stosowanie teorii dwóch kondykcji, która tworzy dwa odrębne roszczenia: kredytobiorcy oraz banku. To powoduje, że kredytobiorcy mogą domagać się zwrotu wszystkich dokonanych wpłat, a od tej kwoty w trakcie trwania procesu naliczane będą odsetki. Bank natomiast ma prawo do żądania zwrotu wyłącznie kapitału kredytu. Najistotniejszym w tym kontekście wydaje się być jednak stwierdzenie, że bieg przedawnienia takiego roszczenia banku rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu, w którym kredytobiorca zakwestionował względem banku związanie postanowieniami umowy. Koncepcja ta wpisuje się co do zasady w dotychczasowe stanowisko sądów, które również uzależniały bieg terminu przedawnienia roszczeń banku od wystąpienia przez kredytobiorcę z reklamacją bądź innym pismem kwestionującym umowę, względnie wytoczenia powództwa.

Na koniec, Sąd Najwyższy jednoznacznie opowiedział się za poglądem, że bankom nie należą się żadne dodatkowe roszczenia czy wynagrodzenie z tytułu korzystania ze środków pieniężnych – uznając jednak, że również kredytobiorcom takie roszczenia nie przysługują. Co istotne, nie oznacza to, że konsumenci w świetle tej uchwały nie mają prawa do sądowej waloryzacji świadczeń — w tej kwestii bowiem Sąd Najwyższy nie zajął stanowiska.

Pomimo, iż pojawiają się liczne głosy kwestionujące ważność tej uchwały z uwagi na niekonstytucyjny skład Sądu oraz nierozpoznanie wniosku Prokuratora Generalnego o wyłączenie sędziów, należy podkreślić, że Sąd Najwyższy nie wywrócił całej wypracowywanej przez lata sytuacji prawnej kredytobiorców do góry nogami i nie zaprezentował stanowiska odstępującego od linii orzeczniczej, która w dużej mierze wydaje się już utrwalona. Dotychczas sądy powszechne uznawały orzeczenia wydane przez Sąd Najwyższy z udziałem nowych sędziów, a zatem uwzględniając, że uchwale nadana została moc zasady prawnej (co powoduje, iż wiąże ona wszystkie składy orzekające Sądu Najwyższego) powinna ona przyczynić się do ujednolicenia orzecznictwa i przyśpieszenia postępowań sądowych.

Autorem niniejszego artykułu jest radca prawny Joanna Zarzycka.

Informujemy, że Kancelaria zajmuje się tematem kredytów frankowych od 2014 r. Udzielamy Klientom kompleksowej pomocy – poczynając od złożenia do banku reklamacji, przez poprowadzenie postępowania, wyegzekwowanie zasądzonych należności, aż po wykreślenie hipoteki z księgi wieczystej nieruchomości. Zachęcamy do kontaktu z Sekretariatem Kancelarii celem umówienia nieodpłatnego spotkania, na którym zostanie przeanalizowana Państwa umowa kredytu, a nadto przedstawione zostaną informacje o przysługujących Państwu względem banku roszczeniach.

Kontakt z Kancelarią w sprawach dot. kredytów frankowych możliwy jest przez Facebook’a lub:

☎️: + 48 91 484 29 35 ✉️: kancelaria@kancelaria-bd.pl

Przesłanki waloryzacji umownej zostały uregulowane w art. 439 ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (ustawa Pzp) i jako takie stanowią narzędzie prawne do dostosowania umowy w sprawie zamówienia publicznego do dynamicznie zmieniającej się sytuacji ekonomicznej w Polsce i na świecie, których zastosowanie umożliwia przywrócenie stanu równowagi ekonomicznej między stronami umowy, ekwiwalentności świadczeń, które zostały zachwiane przez nieoczekiwane i niemożliwe do przewidzenia zdarzenia, jak chociażby wojna w Ukrainie.

Zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisu ustawy Pzp dotyczącego umownej waloryzacji obowiązkiem zamawiających (jako twórców umów w sprawie zamówienia publicznego) jest zawieranie w umowach, których przedmiotem są roboty budowlane, dostawy lub usługi, zawartych na okres dłuższy niż 6 miesięcy, postanowień dotyczących zasad wprowadzania zmian wysokości wynagrodzenia należnego wykonawcy w przypadku zmiany ceny materiałów lub kosztów związanych z realizacją zamówienia. Obecne zjawiska na świecie, jak niedawna pandemia COVID-19 oraz konflikty zbrojne w Ukrainie, także obecnie zaostrzający się konflikt izraelsko – palestyński, zmieniają warunki realizacji umów w sprawie zamówień publicznych wywołane rynkowymi konsekwencjami tych zdarzeń. Znaczny wzrost cen materiałów i kosztów pracowniczych, przerwanie łańcucha dostaw, ograniczenia w dostępności produktów i materiałów, trudności w dostępie sprzętu czy też w realizacji usług transportowych utrudniają wykonawcom realizację zamówienia po cenach pierwotnie ustalonych na etapie składania oferty w postępowaniu o zamówienie publiczne.

Zadaniem klauzuli waloryzacyjnej (której zawarcie w umowie trwającej, dłużej niż 6 miesięcy jest obligatoryjne) jest urealnienie wynagrodzenia wykonawcy w przypadku zmiany cen materiałów lub kosztów związanych z realizacją kontraktu publicznego. Wprowadzenie wymaganego ustawą Pzp mechanizmu urealnienia wynagrodzenia wykonawcy w zależności od okoliczności trwających w danym czasie na rynku usług, dostaw i robót budowlanych może dotyczyć zarówno podwyższenia, jak i obniżenia wynagrodzenia.

Klauzula waloryzacyjna, skonstruowana w sposób uwzględniający wymagania zawarte w art. 439 ust. 2 pkt 1- 4 ustawy Pzp, tj. poprzez określenie:

– poziomu zmiany ceny materiałów lub kosztów uprawniający strony umowy do żądania zmiany wynagrodzenia oraz początkowy termin ustalenia zmiany wynagrodzenia,

– sposobu ustalania zmiany wynagrodzenia:

a) z użyciem odesłania do wskaźnika zmiany ceny materiałów lub kosztów, w szczególności wskaźnika ogłaszanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego lub

b) przez wskazanie innej podstawy, w szczególności wykazu rodzajów materiałów lub kosztów, w przypadku których zmiana ceny uprawnia strony umowy do żądania zmiany wynagrodzenia,

– sposobu określenia wpływu zmiany ceny materiałów lub kosztów na koszt wykonania zamówienia oraz określenie okresów, w których może następować zmiana wynagrodzenia wykonawcy,

– maksymalnej wartości zmiany wynagrodzenia, jaką dopuszcza zamawiający w efekcie zastosowania postanowień o zasadach wprowadzania zmian wysokości wynagrodzenia;

powinna zapewnić równość stron umowy o zamówienie publiczne i tym samym prawidłowy rozkład ryzyk kontraktowych.

Klauzula waloryzacyjna sformułowana w sposób precyzyjny, z rzeczywistym poszanowaniem interesów obu stron kontraktu publicznego, pozwoli ochronić interesy zarówno wykonawcy (głównie finansowe, chroniąc przed koniecznością realizacji świadczenia poniżej kosztów lub nawet z rażącą stratą) jak i zamawiającego (który z kolei zyskuje należytą i terminową realizację zamówienia publicznego). Problem polega jednak na tym, że klauzule waloryzacyjne zawierane w umowach – z uwagi na ich nieprawidłowe konstruowanie, bez uwzględnienia danej specyfiki przedmiotu zamówienia oraz rynku – nie zawsze spełniają swoją rolę. W zależności od przedmiotu zamówienia czy danej branży podstawę waloryzacji powinny stanowić różne czynniki cenotwórcze lub inne koszty. Dlatego sformułowanie ogólnej ustawowej klauzuli waloryzacyjnej o uniwersalnym charakterze nie jest możliwe. Obowiązek skonstruowania prawidłowych zapisów umowy dotyczących waloryzacji wynagrodzenia wykonawcy zamówienia publicznego spoczywa na zamawiającym jako autorze umowy w sprawie zamówienia publicznego, z należytym uwzględnieniem potrzeb i wymagań tego zamówienia, charakterystyki przedmiotu zamówienia, terminów i warunków jego realizacji, tym samym odwołanie się do zalecanych przez ustawodawcę odpowiednich wskaźników ogłaszanych w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego lub innych należycie opisanych przez zamawiającego w treści umowy.

W przypadku, gdy klauzule waloryzacyjne zostały sformułowane w nieprawidłowy sposób i zapisy umowy nie chronią w pełni wykonawców przed wzrostem cen lub kosztów realizacji zamówienia publicznego, przerzucając na wykonawcę wyłącznie lub w znacznej części ryzyko wahań cen i kosztów lub też umowa nie zawiera w ogóle klauzuli waloryzacyjnej, bowiem zawierana była w okresie przed wejściem w życie art. 439 ustawy Pzp, istnieje podstawa prawna dla wykonawców do wnioskowana o zmianę umowy w tym zakresie poprzez zmianę klauzuli waloryzacyjnej lub jej wprowadzenie do umowy. Zgodnie bowiem z art. 48 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o zmianie niektórych ustaw w celu uproszczenia procedur administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (ustawa o zmianie Pzp):

„W związku z istotną zmianą cen materiałów lub kosztów związanych z realizacją zamówienia publicznego, których zamawiający, działając z należytą starannością, nie mógł przewidzieć, dopuszczalna jest zmiana umowy w sprawie zamówienia publicznego, zawartej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i będącej w toku w tym dniu, bez przeprowadzania nowego postępowania o udzielenie zamówienia, która polega na:

1) zmianie wysokości wynagrodzenia wykonawcy,

2) dodaniu postanowień dotyczących zasad wprowadzania zmian wysokości wynagrodzenia wykonawcy – w przypadku umów, które nie zawierają takich postanowień,

3) zmianie postanowień dotyczących zasad wprowadzania zmian wysokości wynagrodzenia wykonawcy, w szczególności w zakresie maksymalnej wartości zmiany tego wynagrodzenia – w przypadku umów, które zawierają takie postanowienia,

4) zmianie postanowień umowy dotyczących jej wykonania, w szczególności dotyczących:

a) zakresu świadczenia wykonawcy, z czym może wiązać się odpowiadająca jej zmiana wynagrodzenia wykonawcy lub sposobu rozliczenia tego wynagrodzenia,

b) terminu wykonania umowy lub jej części, lub czasowego zawieszenia wykonywania umowy lub jej części,

c) sposobu wykonywania umowy

– o ile wzrost wynagrodzenia wykonawcy spowodowany każdą kolejną zmianą nie przekroczy 50% wartości pierwotnej umowy.

2. W przypadku gdy zmiana umowy w sprawie zamówienia publicznego dotyczy zmiany wysokości wynagrodzenia wykonawcy, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3:

1) strony ponoszą zwiększony koszt wykonania zamówienia publicznego w uzgodnionych częściach;

2) sposób zmiany wynagrodzenia może być ustalony z użyciem odesłania do wskaźnika zmiany ceny materiałów lub kosztów, w szczególności wskaźnika ogłaszanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. (…)”

Zarówno zgodnie z przepisem ustawy Pzp (art. 439 ust. 5), jak również art. 48 ust. 3-5 ustawy o zmianie Pzp, wykonawca, którego wynagrodzenie zostało zwaloryzowane w sposób określony w tych przepisach jest zobowiązany do dokonania zmiany wynagrodzenia przysługującego podwykonawcy, z którym zawarł umowę o podwykonawstwo, w zakresie odpowiadającym zmianom cen materiałów lub kosztów dotyczących zobowiązania podwykonawcy. Obowiązek dotyczy następnie dalszych podwykonawców. Zatem obowiązek waloryzowania wynagrodzenia w umowach o zamówienie publiczne, których przedmiotem są usługi, dostawy lub roboty budowlane zawierane na okres dłuższy, niż 6 miesięcy dotyczy także wynagrodzenia podmiotów, z którymi wykonawca zawiera umowy obejmujące dane zamówienie publiczne (podwykonawców i dalszych podwykonawców).

Reasumując, wymagane przez ustawodawcę zawieranie w umowach o zamówienie publiczne trwających dłużej niż 6 miesięcy klauzul waloryzacyjnych powinno sprzyjać konkurencyjności zamówień publicznych (z uwagi na brak konieczności kalkowania już na etapie składania oferty ryzyka znacznych wahań cen i kosztów realizacji w oferowanych cenach), umożliwiać odpowiedni rozkład ryzyk kontraktowych, sprawnej realizacji inwestycji publicznej i chronić zarówno wykonawcę, jak również podwykonawcę i dalszego podwykonawcę przed nieoczekiwanymi i znacznymi wahaniami cen lub kosztów realizacji usług, dostaw i robót budowlanych.

Autorem niniejszego artykułu jest radca prawny Jolanta Retkowska – Niewiarowska.

Uprzejmie informujemy, że Kancelaria zajmuje się sprawami dotyczącymi tzw. zamówień publicznych. Zachęcamy do kontaktu z sekretariatem Kancelarii celem pozyskania szczegółowych informacji.

Kontakt z Kancelarią w sprawach dot. kredytów frankowych możliwy jest przez Facebook’a lub:

☎️: + 48 91 484 29 35 ✉️: kancelaria@kancelaria-bd.pl

W myśl ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, od dnia 1 stycznia 2024 r. świadczenie wychowawcze na dziecko wzrosło o 300 zł i w konsekwencji przysługuje ono co miesiąc w kwocie 800 zł. Zainteresowanie i wątpliwości może natomiast budzić to, czy takie świadczenie ma jakikolwiek wpływ na wysokość obowiązku alimentacyjnego i czy jego wzrost może stanowić podstawę do obniżenia wspomnianego obowiązku?

Po pierwsze, należy wskazać, że to rodzice zobowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka. Zgodnie z treścią art. 135 § 3 pkt 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, na zakres świadczeń nie wpływają pobierane przez rodziców świadczenia wychowawcze. Z drugiej jednak strony kwota otrzymywana tytułem świadczenia zasila znacznie budżet większości rodzin i pozwala na sfinansowanie potrzeb dzieci. Analiza wydawanych orzeczeń prowadzi do wniosku, że stanowisko w tej sprawie pozostaje niejednolite.

W niektórych przypadkach sądy uznają, że pobierane świadczenie nie powinno być w ogóle brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości obowiązku alimentacyjnego. W jednym z wyroków Sąd Okręgowy w Poznaniu wskazywał, że „(…) wszelkie wydatki w zakresie kosztów utrzymania takie jak zakup gier, wyjścia towarzyskie, wyjazdy wakacyjne powinny być w całości pokrywane przez 500+ a to ze względu na treści art. 135 § 3 pkt 3 k.r.o. zgodnie z którym na zakres świadczeń alimentacyjnych nie wpływają świadczenie wychowawcze” (wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 11 lipca 2023 r., II Ca 1537/22).

Z drugiej strony znane są orzeczenia sądów, w których podkreśla się, że świadczenie wychowawcze, tzw. 800+ powinno stanowić źródło pozwalające na pokrycie dodatkowych wydatków i pozwalać na podniesienie poziomu życia dziecka. W tym miejscu warto przytoczyć chociażby jedno z orzeczeń Sądu Okręgowego w Olsztynie, wedle którego to „świadczenie wychowawcze, zgodnie z wolą ustawodawcy, nie może mieć wpływu na zakres świadczenia alimentacyjnego. Celem udzielenia świadczenia wychowawczego jest jednak częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych (…) Świadczenie to ma na celu przede wszystkim podniesienie poziomu życia dzieci ponad to, co zapewniają im rodzice i winno być spożytkowane w całości na potrzeby dzieci” (wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 4 listopada 2020 r., VI RCa 165/20).

Zgodnie z treścią wyroku sądu rodzinnego w Toruniu, podkreślenia wymaga, że „w świetle przepisu
art. 135 § 3 pkt 3 k.r.o. świadczenie wychowawcze z programu 500+ nie ma wpływu na zakres świadczeń alimentacyjnych. Przy czym w ocenie Sądu przepis ten należy interpretować w ten sposób, że świadczenie wychowawcze 500+ dla dziecka na jego wychowanie i zaspokojenie jego potrzeb, nie wpływa na zakres obowiązku alimentacyjnego żadnego z rodziców, ani ich możliwości zarobkowe i majątkowe, co oznacza, że fakt otrzymywania na dziecko 500,- zł z pomocy społecznej nie zwalnia żadnego z rodziców od swojej części uczestniczenia w kosztach utrzymania dziecka. Ponadto nie wlicza się tej kwoty do dochodów rodziny (bowiem ma ono tylko jeden cel, to jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych). A zatem wypłacanego świadczenia wychowawczego rodzicowi, pod którego opieką pozostaje dziecko nie zalicza się jako dochodu tego rodzica, mającego wpływ na jego (tego rodzica) zakres świadczenia alimentacyjnego wobec dziecka.” (wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 5 stycznia 2023 r., III RC 28/22).

Mając na uwadze powyższe w zasadzie nieprawdopodobnym jest, by sam wzrost wysokości świadczenia wychowawczego mógł stanowić podstawę do obniżenia wysokości obowiązku alimentacyjnego. Niemniej należy mieć na względzie, że sprawy alimentacyjne są bardzo wyjątkowe, wymagają starannej analizy w każdym przypadku i w związku z tym każdorazowo indywidualnego podejścia.

Uprzejmie informujemy, że Kancelaria zajmuje się obsługą klientów w sprawach rodzinnych, w tym związanych z kwestią świadczenia alimentacyjnego, w szczególności spraw o orzeczenie obowiązku alimentacyjnego, podwyższenie, obniżenie wysokości świadczenia lub jego wygaśnięcie. Udzielamy klientom kompleksowej pomocy. Zachęcamy do kontaktu z Sekretariatem Kancelarii celem umówienia spotkania.

Autorem niniejszego artykułu jest adwokat Katarzyna Dakowska

Kontakt z Kancelarią możliwy jest przez Facebook’a lub:

☎️: + 48 91 484 29 35   ✉️: kancelaria@kancelaria-bd.pl

Szanowni Państwo Akcjonariusze Stoczni Szczecińskiej „Porta Holding” S.A.,

uprzejmie informujemy, że w weekendowym wydaniu „Kuriera Szczecińskiego” ukazała się recenzja książki Prezesa Zarządu SSPH Krzysztofa Piotrowskiego pt. „Piechotą po Stoczni”, w której wskazano najważniejsze okoliczności dotyczące toczącego się obecnie postępowania grupowego przed Sądem Apelacyjnym w Szczecinie.

Uprzejmie przypominamy, że w dniu 11 marca pełnomocnicy Grupy Akcjonariuszy po raz trzeci wnieśli apelację od wyroku Sądu Okręgowego. W związku z koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przed Sądem Apelacyjnym, BD Kancelaria Radców Prawnych i Adwokatów Barcz – Domańska ostatecznie wzywa Członków Grupy Akcjonariuszy do uregulowania należności wskazywanych w piśmie z dnia 18 września 2023 r. (których termin zapłaty datowany był na dzień 31 października 2023 r.) – ze względu na konieczność uiszczenia opłaty sądowej od apelacji.

Informujemy, że brak uiszczenia ww. opłaty spowoduje kolejne opóźnienia w rozpoznaniu Państwa sprawy, a w efekcie może spowodować również odrzucenie apelacji.

Pełnomocnikami Grupy Akcjonariuszy w tej sprawie są: radca prawny Barbara Domańska, adwokat Piotr Barcz oraz adwokat dr Wojciech Wąsowicz.

W odpowiedzi na Państwa pytania, przedstawiamy krótki przewodnik po sprawach frankowych, z którego pozyskają Państwo wszelkie najważniejsze informacje dotyczące postępowań o zapłatę i ustalenie nieważności kredytu.

1. Jakie korzyści wiążą się z pozwaniem banku?

Kredytobiorca ma możliwość zawnioskowania o wstrzymanie płatności rat kredytu na czas trwania postępowania sądowego, uzyskania od banku zwrotu wszystkich wpłat oraz odsetek, które są naliczane od dnia wezwania banku do zapłaty. Ponadto, po zakończeniu postępowania zostaje wykreślona hipoteka.

2. Czy każdy „frankowicz” może wystąpić z pozwem przeciwko bankowi?

Z pozwem przeciwko bankowi może wystąpić każdy ”frankowicz”, w szczególności będący konsumentem, ale i przedsiębiorcą – co wymaga jednak indywidualnej analizy każdej sprawy. Istnieje możliwość pozwania banku także w sytuacji, kiedy „frankowicz” zaciągnął kredyt na mieszkanie, które następnie zaczął wynajmować. Można pozwać bank również po całkowitej spłacie kredytu.

3. Czy można pozwać wszystkie banki?

Tak, jeśli po analizie umowy okaże się, że zawiera ona niedozwolone zapisy skutkujące ich bezskutecznością lub nieważnością całej umowy.

4. Czy po pozwaniu banku nadal muszę spłacać raty kredytu?

Istnieje możliwość, aby „frankowicz” po pozwaniu banku przestał spłacać raty. Aby tak się stało konieczne jest uzyskanie postanowienia sądu o udzieleniu zabezpieczenia. Czas oczekiwania na rozstrzygnięcie sądu co do udzielenia zabezpieczenia to okres około 2 – 3 tygodni od dnia złożenia pozwu lub wniosku.

5. Jakie są szanse na wygranie sprawy „frankowej”?

Istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo wygrania sprawy „frankowej”, w świetle obecnego orzecznictwa (zarówno Trybunału Sprawiedliwości, jak i Sądu Najwyższego). Jeżeli posiadają Państwo kredyt we frankach, to nie ma powodów by zwlekać – czas by bank poniósł konsekwencje swojego bezprawnego działania 🙂

Informujemy, że Kancelaria zajmuje się tematem kredytów frankowych od 2014 r. Udzielamy Klientom kompleksowej pomocy – poczynając od złożenia do banku reklamacji, przez poprowadzenie postępowania, wyegzekwowanie zasądzonych należności, aż po wykreślenie hipoteki z księgi wieczystej nieruchomości. Zachęcamy do kontaktu z Sekretariatem Kancelarii celem umówienia nieodpłatnego spotkania, na którym zostanie przeanalizowana Państwa umowa kredytu, a nadto przedstawione zostaną informacje o przysługujących Państwu względem banku roszczeniach.

Kontakt z Kancelarią w sprawach dot. kredytów frankowych możliwy jest przez Facebook’a lub:

☎️: + 48 91 484 29 35 ✉️: kancelaria@kancelaria-bd.pl